Determining Cotton Production Techniques and Input Uses in Agricultural Farms: The Case of Antalya Province

İşletmelerde Pamuk Üretim Tekniği ve Girdi Kullanım Durumu: Antalya İli Örneği

Abstract

This study was aimed to examine the cotton production techniques and determined of input use in the cotton production. The primary data used in research was obtained from 94 cotton-growing farms by surveying method in the Antalya province. The data belonged to 2011 production period. In the research area 95.74% of agricultural farms made conventional farming. It was determined that cotton seed was used 2.43 kg per decares and 27.7% of farmers had soil analysis and 24.5% of them applied fertilizer according to the analyses. It was determined that the average fertilizer applications per decareswere 24.9 kg nitrogen, 17.2 kg phosphorus, 8.2 kg potassium and 0.5 kg sulfur fertilizer. It was calculated that the average number of plant spraying 5.4, the number of irrigation 4.53 in the cotton cultivation. The application level of water-saving irrigation techniques of farmers was low(2.12% of farmers used drip and sprinkler irrigation system). Labor force was used as 53.95 hours and machine was calculated as 3.06 hours per decares. Mechanization of the cotton harvest increased. It was determined that 47.87% of farmers did not receive consultancyservices; 22.34% of farmers were knowledgeable about the concept of integrated pest management and 41.5% of farmers were knowledgeable about good agricultural practices in the region. In order to increase the production of cotton in the region; new varieties which will be compatible to the region, higher levels of yield, resistant to disease and pests should be developed and farmers should be informed about technical applications by extension personnel.

Özet

Araştırmada, Antalya ilindeki pamuk üretim tekniği ile girdi kullanım durumunun ortaya koyulması amaçlanmıştır. Çalışmada kullanılan birincil veriler, Antalya ilinde pamuk yetiştiriciliği yapan 94 işletmeden anket yöntemi ile elde edilmiştir. İşletmelerden elde edilen veriler 2011 üretim dönemine aittir. Araştırma alanında işletmelerin %95,74'ü klasik yetiştiricilik yapmaktadır. Bölgede dekara 2,43 kilogram tohum kullanıldığı belirlenmiştir. İşletmecilerin %27,7'si toprak analizi yaptırmakla birlikte, bu işletmecilerin %24,5'inin yaptırdığı analiz sonuçlarına göre gübreleme uyguladığı saptanmıştır. Pamukta dekara ortalama 24,9 kg azot, 17,2 kg fosfor, 8,2 kg potasyum ve 0,5 kg kükürt gübresi kullanıldığı belirlenmiştir. Pamuk üretiminde ortalama ilaçlama sayısı 5,4, sulama sayısı ise 4,53 olarak hesaplanmıştır. İşletmecilerin su tasarrufu sağlayan sulama tekniklerini (%2,12'si ise damla ve yağmurlama sulama sistemini uygulamakta) uygulama düzeyinin düşük-olduğu belirlenmiştir. Pamuk üretiminde 53,95 saat/da işgücü, 3,06 saat/da makine gücü kullanılmıştır. Pamuk hasadında makineleşme artmaktadır. İşletmelerin %47,87'si danışmanlık hizmeti almamaktadır. Görüşülen işletmelerin %22,34'ü entegre mücadele kavramı konusunda, %41,5'i ise iyi tarım uygulaması konusunda bilgi sahibidir. Pamuk üretiminin arttırılması için bölgeye uyumlu, verim düzeyi daha yüksek, hastalık ve zararlılara dayanıklı yeni çeşitlerin geliştirilmesi ve yayım elemanları tarafından teknik uygulamalar konusunda üreticilerin bilinçlendirilmesi faydalı olacaktır.