The comparison of two techniques of ureteral tailoring excisional tapering and starr plication

Megaüreterin cerrahi tedavisinde iki tekniğin değerlendirilmesi: Eksizyonel daraltma ve starr plikasyon

Abstract

Introduction: The aim of the study is to evaluate the outcome of excisional tapering and Starr plication for ureteral tailoring in megaureter reimplantation. Materials and Methods: A total of 35 patients with megaureter (obstructive or refluxive) who underwent ureteral reimplantation with Starr plication and 7 cases with excisional tapering were included to the study. The 2 groups of patients were compared with regards to postoperative reflux and obstruction. Results: The mean age of the patients was 4.9±4.6 (range: 4 month-9 year) years. The diagnosis was primary megaureter in 30 (refluxive in 10, obstructive in 20) and secondary megaureter in 12 (refluxive in 10, obstructive in 2) patients. Secondary megaureter was due to posterior urethral valve in 8, neuropathic bladder in 4 cases. The ureters were reimplanted using the Cohen transtrigonal technique in 32, Politano-Leadbetter in 7, psoas hitch in 2 and Le Duc in 1 patient. Bilateral Starr plication was performed in 7 cases. The mean follow-up was 3.6±2.4 years. Postoperative reflux was developed in 1 (4%) of 25 renal units with primary megaureter who underwent reimplantation with Starr plication and was followed-up conservatively. Of 7 patients with excisional tapering postoperative obstruction was noted in 1 (%14.3) cases. No significant difference was detected with regard to postoperative complications between Starr plication and excisional tapering groups who had primary megaureter. In Starr plication group who had secondary megaureter, postoperative reflux was detected in 4 (23.5%) of the 17 renal units and obstruction in 1 (5.9%) renal unit. Three patients with low grade reflux were managed conservatively, while reimplantation was done to 1 case. Psoas hitch reimplantation was performed to 1 patient with postoperative obstruction. In Starr plication group, postoperative complications were more frequently detected in patients with secondary megaureter when compared to patients with primary megaureter (23.5% vs 4%, p=0.02). Conclusion: Excisional tapering and Starr plication had similar long-term success and complication rates in patients with megaureter. The primary pathology causing megaureter was more significant in terms of surgical success rather the surgical technique for ureteral tailoring.

Özet

Çalışmanın amacı, megaüreter tanısı ile üreteral reimplantasyon yapılan olgularda üreterin distalini daraltmak amacıyla uygulanan Starr plikasyon ve eksizyonel daraltma (Hendren) tekniklerinin sonuçları karşılaştırmaktır. Obstrüktif veya reflüksif megaüreter tanısıyla üreteral reimplantasyon ile birlikte Starr plikasyon uygulanan 35 ve eksizyonel daraltma yapılan 7 çocuk çalışmaya alınmıştır. Ameliyat sonrası dönemde reflü veya obstrüksiyon gelişimi açısından her iki grup değerlendirildi. Çalışmaya alınan toplam 42 hastanın cerrahi tedavi sırasında yaş ortalaması 4.9±4.6 (4 ay-9 yıl) yıldır. Tanı 30 hastada primer megaüreter (10 hasta reflüksif; 20 hasta obstrüktif), 12 hastada ise sekonder (10 reflüksif; 2 obstrüktif) megaüreterdir. Sekonder megaüreter 8 olguda posteriyor uretral valv, 4 hastada ise nörojen mesaneye bağlı idi. Daraltılan üreterler, 32 hastada Cohen transtrigonal yöntem, 7 hastada Politano-Leadbetter, 2 hastada psoas hitch ve 1 hastada Le Duc tekniği ile reimplante edilmiştir. Hastaların 7’sinde iki taraflı Starr plikasyon uygulanmıştır. Ortalama takip süresi 3.6±2.4 yıldır. Primer megaüreter grubunda Starr plikasyon uygulanan 25 böbrek hastasının 1 (%4)’inde ameliyat sonrası dönemde reflü gelişmiş ve koruyucu yöntemlerle takip edilmiştir. Eksizyonel daraltma (Hendren) uygulanan 7 primer megaüreterin 1 (%14.3)’inde obstrüksiyon ortaya çıkmıştır. Primer megaüreter grubunda, eksizyonel daraltma ve Starr plikasyon uygulanan hastalar arasında ameliyat sonrası istenmeyen yan etkiler açısından anlamlı fark saptanmamıştır (%14.3 vs %4, p=0.32). Sekonder megaüreteri olan ve Starr plikasyon yapılan 17 böbrek hastasının 4 (%23.5)’ünde ameliyat sonrası dönemde reflü, 1 (%5.9)’inde ise obstrüksiyon gelişmiştir. Düşük dereceli reflüsü olan 3 hasta koruyucu yöntemlerle takip edilmiş, 1 hastada ise tekrar reimplantasyon yapılmıştır Obstrüksiyon gelişen 1 olguya psoas hitch reimplantasyon uygulanmıştır. Ameliyat sonrası dönemde Starr plikasyon uygulanan toplam 42 renal ünitede, sekonder megaüreteri olan olgularda, primer megaüreteri bulunan hastalara göre daha fazla istenmeyen yan etki gelişmiştir (%23.5 vs %4, p=0.02). Megaüreterin cerrahi rekonstrüksiyonunda Starr plikasyon ve eksizyonel daraltma (Hendren) yöntemleri uzun dönemde benzer başarı ve istenmeyen yan etki oranlarına sahiptir. Cerrahi başarıda, uygulanan teknikten çok mesane özellikleri daha fazla önem taşımaktadır