Tek taraflı nonfonksiyone böbrekli çocuk hastalarda üreterosistoplasti

Abstract

Objective: Bladder augmentation with uroepithelium lined material yields an absence of mucus production, with reduced possibility of urinary infection and lithiasis. The utilization of the ureter in augmentation cystoplasty results in a uroepithelium-lined neobladder with all of the appropriate histologic layers. The purpose of this study was to assess the efficacy and safety of ureterocystoplasty in children with a small bladder capacity and low bladder compliance. Material and methods: Between January 1992 and August 2011, six females and eight males who were 3 to 13 years old (median age 6 years) and had a low-capacity, poorly compliant bladder underwent augmentation cystoplasty using dilated ureters. Unilateral non-functioning renal moiety draining into a massively dilated ureter was present in every patient. The etiology of hydroureteronephrosis was a neurogenic bladder secondary to meningomyelocele in five patients, a posterior urethral valve in four patients, an obstructive megaureter in three patients and ectopic obstructive ureterocele in two patients. Results: Mean age was 6 years (3-13 y). Clinical improvement regarding the resolution of reflux, a better bladder capacity and improved compliance was achieved in every patient. The increase in bladder capacity ranged from 84 cc (30 to 200) to 235 cc (150 to 420), with a mean increase of 318% (210 to 500). Marked improvement in compliance was also observed (from 1.2 to 5.1 mL/cm H2O, mean 2.4, to 22 to 50 mL/cm H2O, mean 41). No uninhibited bladder contractions were detected during a urodynamic study at 12 months postoperatively. Conclusion: In patients with a low-capacity, poorly compliant bladder, augmentation cystoplasty using the ureter seems to be a viable alternative. Ureterocystoplasty results in a large-capacity, high-compliance bladder, without metabolic and infective complications, compared with other techniques of augmentation cystoplasty.

Özet

Amaç: Mesane ogmentasyonunda augmentasyon materyalinin üroepitelle kaplı olması, mukus üretiminin yokluğu, taş, enfeksiyon gibi komplikasyonların düşüklüğü gibi yararlar ortaya çıkartır. Üreter, mesane augmentasyonunda kullanıldığında üroepitelyumla kaplı üriner sisteme uygun histolojik tabakalar içeren bir yeni mesane ile sonuçlanır. Bu çalışmada düşük kapasiteli ve düşük kompliyanslı mesanesi olan çocuklarda üreterosistoplastinin uygun bir seçim olup olmadığı değerlendirilmiştir. Gereç ve yöntemler: Kliniğimizde Ocak 1992 ile Aralık 2008 tarihleri arasında düşük kapasiteli ve düşük kompliyanslı mesanesi olduğu saptanan 6 kız 8 erkek (toplam 14) hastaya üreterin tümü kullanılarak üreterosistoplasti uygulanmıştır. Hastaların tümünde şiddetle dilate olmuş üretere direnajı olan tek taraflı fonksiyonunu tamamen kaybetmiş böbrek ünitesi mevcuttur. Hidroüreteronefroz etiyolojisi olarak 5 hastada meningomyelosele ikincil nörojenik mesane, 4 hastada posterior üretral valv, 3 hastada obstrüktif megaüreter ve 2 hastada da ektopik obstürktif üreterosel saptanmıştır. Bulgular: Ortalama yaşı 6’dır (3-13 y). Ameliyat sonrasında hastalarda klinik düzelme sağlanmış, karşı tarafa olan reflü kaybolmuş, mesane kapasitesi artmış ve kompliyansta iyileşme olmuştur. Mesane kapasitesinde ortalama artış 84’ten (30-200 mL) 235 mL’ye (150-420 mL) şeklindedir (Ortalama %318 [%210-500]). Kompliyansta iyileşme 1,2-5,1 mL/cmH20’dan (ortalama 2,4), 22-50 mL/cmH2O’ya (ortalama 41) olmuştur. Augmentasyon sonrası 12. ayda yapılan ürodinamik incelemede inhibe edilemeyen detrusor kontraksiyonu saptanmamıştır. Sonuç: Düşük kapasiteli ve düşük kompliyanslı mesanesi olan ve hastalarda üreterosistoplasti uygun bir seçenek olarak görülmektedir. Diğer materyaller ile yapılan augmentasyon tekniklerine göre metabolik ve cerrahi komplikasyonlar çok daha azdır ve ürodinamik olarak tatmin edici sonuçlara ulaşılmaktadır.