Outcomes of four distinct fixation methods in the conservative treatment of fifth metacarpal neck fractures

Dört farklı tespit yöntemi ile konservatif olarak tedavi edilen beşinci metakarp boyun kırıklarının sonuçları

Ayhan KILIÇ,SAMİ SÖKÜCÜ,Seçkin BASILGAN,Sedat YENİOCAK,Engin ÇETİNKAYA,Atilla Sancar PARMAKSIZOĞLU,Yavuz Selim KABUKÇUOĞLU

Abstract

BACKGROUND We evaluated four distinct fixation methods for the conservative treatment of neck fractures of the fifth metacarpal. METHODS Patients in our clinics who were treated with non-surgical methods following closed reduction between 2008 and 2009 were evaluated prospectively. In this study consisting of 60 male patients, the following fixation methods were applied for four weeks: circular cast extending from the wrist to the distal interphalangeal (DIP) joint (Group A), circular cast covering semiflexed metacarpophalangeal (MCP) and DIP from the wrist to the DIP joint (Group B), circular self-adherent wrap covering metacarpal bones II-V, from the wrist to the DIP joint (Group C), and ulnar gutter splint covering semiflexed IV-V MCP, proximal (PIP) and DIP joints (Group D). In patients who were followed up with anteroposterior (AP) and oblique radiography, angulations and metacarpal lengths were measured before and after reduction. RESULTS Fifty-two patients with an average age of 30 (SD: 9) years completed the study. For fractures with radiographic angulation of 17˚ (SD: 11) and 46˚ (SD: 11.7) before treatment, union was achieved with an angulation of 5˚ (SD: 5.9) and 27° (SD: 10. 5) after four weeks (p: 0.05). CONCLUSION No statistically significant difference was found between the non-surgical methods applied for treatment of fifth metacarpal fractures.

Özet

AMAÇ Bu çalışmada beşinci metakarp boyun kırıklarının konservatif tedavisinde sıklıkla uygulanan tespit yöntemlerinden dördü değerlendirildi. GEREÇ VE YÖNTEM 2008-2009 yılları arasında kliniğimize başvuran ve konservatif yöntemlerle tedavi edilen 60 hasta ileriye dönük olarak değerlendirildi. Uygulanan tespit yöntemleri; metakarpofalangeal (MF) eklemler ekstansiyonda iken distal interfalangeal (DIF) ekleme kadar uzanan sirküler alçı (Grup A), MF eklemler semifleksiyonda iken DIF ekleme kadar uzanan sirküler alçı (Grup B), el bileğinden DIF eklemin distaline kadar uzanan adeziv bandaj (Grup C) ve 4-5. MF, proksimal ve DIF eklemleri semifleksiyonda içine alan “U”alçı ateli (Grup D) idi. Yerleştirme öncesi ve sonrası dönemde radyografilerle takip edilen hastaların açılanmaları ile metakarp uzunlukları ölçüldü. Hastaların eklem hareketleri ve kavrama güçleri karşılaştırmalı olarak ölçüldü ve istatistiksel değerlendirmede yapıldı. BULGULAR Elli iki hasta (yaş ortalaması 30) çalışmayı tamamladı. Tedavi öncesi arka-ön ve oblik radyografilerde sırasıyla; 17˚ (SD: 11), 46˚ (SD: 11,7) olan açılanması olan kırıklar, 4 hafta sonunda 5˚ (SD: 5,9), 27˚ (SD: 10,5) açılanmalı olarak kaynadı (p: 0,05). SONUÇ Beşinci metakarp kırıklarının konservatif yöntemlerle tedavisinde uyguladığımız tespit yöntemleri arasında sonuç bakımından istatistiksel anlamlılıkta fark bulunamadı.