Gebelikte ayak bileği burkulmalarına yaklaşım ve tedavi: 96 olgunun değerlendirilmesi

Çetin IŞIK,Mesut TAHTA,Derya IŞIK,YUSUF ÜSTÜ,Mehmet UĞURLU,NURAY BOZKURT,MURAT BOZKURT

Abstract

BACKGROUND: The aim of this study was to suggest a safe management method for the diagnosis and treatment of ankle sprains in pregnant patients. METHODS: Between November 2005 and January 2013, 96 pregnant patients with ankle sprains referred to the department of orthopedics and traumatology were evaluated, retrospectively. The Ottawa ankle rules were used to assess the need for radiologic evaluation. Radiological procedures: Surface USG, X-ray (0,6 mGy, mortise view), MRI (T1 and STIR) and fluoroscopy with 0,8 mGy/s doses 0,4 ms single shot views in surgery room. The results of the operated patients were evaluated with AOFAS scoring system. RESULTS: Forty-four (%45,8) patients were treated with conservative methods and there was no need for radiological evaluation. USG was used in 17 (%17,7), MRI in 24 (%25), X-ray in 4 (%4,1) and both USG and MRI in 7 (%7,2) patients during diagnosis. An algorithm was created for the diagnosis and treatment of pregnant patients with ankle sprains. No complications due to radiological and surgical procedures occurred over pregnancies. The AOFAS score was 83 in the operated patients.CONCLUSION: There is no standard management method for the diagnosis and treatment of pregnant patients with ankle sprains. The algorithm presented in this study may be useful. Good results can be obtained with an appropriate preparation and surgical technique

Özet

AMAÇ: Bu çalışmada ayak bileği burkulması olan gebelerde tanıya ulaşmada ve tedavide güvenli, standart bir yol göstermeyi ve uyguladığımız cerrahi tedavinin sonuçlarını değerlendirmeyi amaçladık. GEREÇ VE YÖNTEM: Kasım 2005-Ocak 2013 tarihleri arasında ayak bileği burkulması şikayeti ile başvurup Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'ne konsülte edilen 96 gebe geriye dönük olarak değerlendirildi. Ottawa Ayak Bileği Kriterleri (OABK) kullanılarak hastalarda görüntüleme yöntemi gereği olup olmadığı belirlendi. Radyolojik inceleme olarak yüzeyel USG, direkt grafi (0.6 mGy'yi geçmeyecek dozda sadece Mortis grafisi), MRG (sadece T1 ve STIR) ve ameliyathanede 0.8 mGy/s dozunda, 0.4 ms'lik tek çekimler şeklinde floroskopi kullanıldı. Cerrahi tedavi uygulanan hastalar gebeliklerinin akıbeti, cerrahinin sonuçları ve AOFAS skoru ile değerlendirildi. BULGULAR: Doksan altı hastanın 44'ü (%45.8) bir görüntüleme yöntemine başvurma gereği duyulmadan konservatif yöntemlerle tedavi edildi. Geri kalan 52 hastanın 17'sinde (%17.7) USG, 24'ünde (%25) MRG, dördünde (%4.1) direkt grafi ve yedisinde (%7.2) USG+MRG ile tanıya ulaşıldı. Bu tür hastalarda izlenebilecek bir tanı ve tedavi algoritması oluşturuldu. Ameliyat sonrası hastaların hiçbirinde gebeliğin sonlandırılması gereği duyulmadı ve cerrahi tedavinin gebelikleri üzerinde yol açtığı bir komplikasyona rastlanmadı. Cerrahi tedavi uygulanan hastaların ortalama AOFAS Skoru 83 (65-100) bulundu. TARTIŞMA: Gebelikte ayak bileği burkulmalarına yaklaşımda literatürde standardizasyon yoktur. Çalışmamızda uyguladığımız tanı ve tedavi algoritması bu açıdan faydalı olabilir. Cerrahi tedavide, dikkatli hazırlık ve teknik ile iyi sonuçlar alınmaktadır.