Göçmenler ve direniş: Filipinler ve sri lanka örnekleri

Abstract

An agreement ending civil war between an insurgent separatist group and the state can occur if the state accepts an agreement in principle that state sponsored settler transfers into the insurgent 'homeland' territory does not dilute the legitimacy of insurgent claims to the territory. Such an agreement becomes increasingly possible if the insurgents accept an agreement in principle that minority population homogeneity in the contested territory will not be pursued. On the occasions where the insurgents will have been engaging in hostile acts toward the 'settler' population that has arrived as part of a state sponsored settler program, the insurgents see their anti-settler campaign as a means of obtaining self-determination. The state sees the settler program as a method of strengthening its claim of national sovereignty. A mediation effort would then have to gain an insurgency commitment to end the anti-settler campaign, so that it would be not seen as a threat to the territorial integrity or national sovereignty of the entire state.

Özet

Direnişçi bir ayrılıkçı grup ile devlet arasındaki iç savaşı bitirmek, an¬cak devletin direnişçi memleket bölgesine göçmen transferini desteklediği ve isyancı taleplerin meşruiyetini azaltmayan prensipte bir anlaşma ile sağla¬nabilir. Böyle bir anlaşma, tartışmalı bölgede azınlık nüfusun homojenliğinin sürdürülmemesi ile mümkün olabilir. Ayrılıkçıların devlet destekli programa tabi tutulan göçmenlere karşı düşmanca tutum geliştirdiği yerlerde, ayrılık¬çılar göçmen karşıtı kampanyalarını özerklik elde etme aracı olarak görecek¬tir. Göçmen programını ulusal egemenliğini güçlendirme yöntemi olarak de¬ğerlendirdiğinden devlet, arabuluculuk çalışmaları ile direnişçilerin göçmen karşıtı kampanyalarını sonlandırmak için mutabakat yapmak zorundadır. Dolayısıyla bu durum toprak bütünlüğü ya da ulusal egemenliğe karşı bir teh¬dit olarak algılanmamalıdır.