Journals / İDEALKENT / 2016 / Cilt: 7 - Sayı: 18
Sociology of Exploring the City by Walking
- Journal
- İDEALKENT
- Pages
- 286–303
- DOI
- —
Abstract
Walking as a form of mobility is discussed mostly in social theory with regard to urbanization and modernity. As Urry (2000, 2007) argues, walking is closely related to governmentality and has shown alterations historically in terms of gender and social classes in public space. Hence, this differentiation has also reflections in the literature. Therefore, this paper will evaluate how this differentiation occurs in urban space. Walking sociologically as a technique is used by first theorists (Simmel, Engels and Benjamin) studying urban space. Walking has been evaluated in social theory in different urban realms: from as an element contributing to city’s democratication to aesthetic and critical practice in Surrealism; and a resistance to capitalist and modernist urban planning of Situationists. Thus, it is reminded in this paper that walking is more than a mundane mobility feature but an important practical performance and research technique in exploring and reconsidering city critically.
Özet
Yürümek, bir mobilite biçimi olarak sosyal teori alanında daha çok kentleşme ve modernite içerisinde tartışılmaktadır. Yürümek, Urry’nin (2000, 2007) tartıştığı üzere yönetimsellikle yakından ilgili olup kamusal alanda toplumsal cinsiyet ve sosyal sınıflara göre tarihsel olarak değişiklik göstermiştir. Nitekim bu farklılık edebiyata da yansımıştır. Makalede bu değişimin kentsel mekânda nasıl gerçekleştiği ele alınmaktadır. Yürümek sosyolojik olarak da kentsel mekânı ilk çalışan teorisyenlerin kullandığı bir teknik olarak Simmel, Engels ve Benjamin’in çalışmalarında görülmektedir. Yürümek sosyal teori içerisinde kenti demokratikleştirişinden; Sürrealizmde estetik ve eleştirel bir pratik olarak ele alınışına; Situasyonistlerde kapitalizme ve modernist şehir plancılığına karşı bir direniş pratiği olmasına kadar farklı şekillerde ele alınmıştır. Böylelikle bu çalışmada yürümenin sadece sıradan bir hareketlilik biçimi olmaktan öte kentsel mekânda önemli bir pratik eylemlilik ve sosyolojik olarak da kenti eleştirel olarak yeniden düşünmek ve keşfetmek için bir araştırma tekniği olduğu hatırlatılmaktadır.