Comparison of fracture strength of two different fiber reinforced inlay dentures; in-vitro

Abstract

Background: The usage area of resin-based materials, used for restoration of damaged posterior teeth, are extended to replacement of single lost tooth as resin-based fixed partial denture. The aim of this study was to compare whether two new adhesive metal-free resin Inlay Bridge systems (AMFIBS) made with two fiber-reinforced Estenia/Ribbond (E/R) and Tescera/Tescera-fiber (T/TF) have enough fracture strength under in vitro chewing simulation conditions. Methods: Extracted human molar teeth were embedded in a Polymethilmethacrilate (PMMA) acrylic resin 10 mm apart to represent a molar gap. Box-shaped preparation technique was used (n=8). The pontics of bridges were prepared in the strip crown mold. E/R and T/TF were fabricated and inserted according to the manufacturer’s instructions by adhesive cements. After all bridges were loaded to failure by using the chewing simulation device (60.000 X 50N, 1.3 Hz) in an artificial environment at 37ºC. The fracture strength test was carried by using a Universal Instron Testing machine. The fracture strength data of two fiber reinforced composite materials were statistically analyzed by using Kruskal- Wallis and Mann-Whitney U tests. (P=0.05). Results: The highest fracture strength data was obtained from T/ TF test group as 733,98 N. In the results of statistical analysis, the significant difference was found in fracture strength between two AMFIBSs (p<0.05). Conclusion: This study demonstrated that E/R and T/TF fiber reinforced composite materials have potential for production of AMFIBS, because of the successful fracture strengths. However, T/ TF shows higher fracture strength than E/R under in vitro chewing simulation conditions.

Özet

Amaç: Madde kayıplı posterior dişlerin restorasyonunda kullanılan rezin esaslı materyallerin kullanım alanları tek diş eksikliğini gidermek için uygulanan fiberle güçlendirilmiş rezin köprü uygulamalarına kadar genişletilmiştir. Bu çalışmanın amacı Estenia/Ribbond (E/R) ve Tescera/Tescera-Fiber (T/TF) ile yapılan iki yeni metal desteksiz sabit inley parçalı köprü sisteminin in vitro çiğneme simülasyon koşulları altında yeterli kırılma dayanımına sahip olup olmadıklarını karşılaştırmaktır. Gereç ve yöntemler: Periodontal amaçlı çekilmiş çürüksüz insan molar dişleri, aralarında 10 mm boşluk kalacak şekilde polimethilmethakrilat (PMMA) akrilik rezin içerisine gömüldü. Dişlere kutu şekilli preparasyon tekniği kullanarak kaviteler açıldı (n=8). Köprülerin gövdeleri şeffaf plastik kron kalıpları içerisinde hazırlandı. E/R ve T/TF rezin köprüler üretilip daha önce hazırlanan dişler üzerine üretici talimatları doğrultusunda Panavia F ve Duo-Link adeziv simanlar yardımıyla yapıştırıldı. Daha sonra bütün köprüler 37ºC deneysel ortamda ve çiğneme simülatöründe (60.000 X 50N, 1.3 Hz döngüde) yüklemeye maruz bırakıldı. Yaşlandırılan köprülerin kırılma dayanım testleri üniversal instron test cihazında gerçekleştirildi. Çalışmada kullanılan iki adet fiberle güçlendirilen kompozit rezin materyale ait kırılma dayanımı değerleri aralarındaki farklılıkların tespiti için nonparametrik Kruskal-Wallis ve Mann-Whitney U testleri uygulandı (P=0.05). Bulgular: Test grupları arasında en yüksek kırılma dayanımı 733,98 N ile T/TF sabit inley parçalı köprü grubunda gözlendi. Yapılan istatistiksel analiz sonucunda iki metal desteksiz rezin inley köprü arasında, kırılma dayanımları açısından belirgin fark olduğu gözlendi (p<0.05). Sonuç: Çalışmamızda E/R ve T/TF fiberle güçlendirilmiş kompozit rezin köprü sistemleri başarılı kırılma dayanımı göstererek metal desteksiz sabit inley parçalı köprü yapımında kullanılma potansiyellerinin oldukları gözlendi. Fakat T/TF köprü sitemi E/R sisteminden daha yüksek kırılma dayanımı sergiledi.