Old Age Discrimination Concerning the Termination of the Employment Contract, with Regard to The Law on Turkish Human Rights and Equality Institution

Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu Sonrasında İş Sözleşmesinin Sona Ermesinde Yaşlı Ayrımcılığı

Abstract

In working life, some employers could have prejudices towards older workers. Employees were discriminated against solely on ground of reaching to an age that can be evaluated as an elder person. Before The Law on Turkish Human Rights and Equality Institution came into force, there was not a specific article in Turkish legislation, which explicitly protected workers from discrimination on the grounds of elderliness in employment relationship. Elderliness or fulfilling the legal conditions for old age pension according to the social security legislation are not considered as valid reasons for termination of the employment contract in Turkish Labour Law according to the Court of Cassation and the majority of the labour law doctrine. However, the Court of Cassation and some members of the labour law doctrine consider the provisions stating that employment contract of the employees, who are entitled to pensions and who reach a certain age, could be terminated to be valid, in the condition that these provisions derive from collective agreements or some sources like employment contract annexes. However, this validity is binded to the condition that these provisions should be implemented for everyone without expection. While forbidding discrimination against elderly employees, The Law on Turkish Human Rights and Equality Institution gives an opportunity to justify the discrimination under some particular circumstances. Although this article can be deemed as discrimination towards elderly employees can be concerned ‘legal’ under some circumstances, the regulations which do not comply with the conditions set at the Article 7/1, (c) of the above mentioned Law, they should be regarded as invalid.

Özet

Çalışma yaşamında işverenlerin yaşlı işçilere karşı önyargıları bulunmakta, işçiler sırf "yaşlı" bulundukları için ayrımcılığa uğramaktadırlar. Ülkemizde, Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanununa kadar yaşa dayalı ayrımcılığın "açıkça" yasak olduğunu düzenleyen "özel bir Kanun" yoktu. İş hukukunda, yaşlılık veya emeklilik, Yargıtay ve öğretinin geneli tarafından tek başına geçerli bir fesih gerekçesi olarak kabul edilmemektedir. Ancak, Yargıtay ve bir kısım öğreti, toplu iş sözleşmesine veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki kaynaklara emeklilik hakkı gelmiş ve belirli yaşa ulaşmış işçilerin sözleşmelerinin sona ereceği yönünde hükümler konulmasını, geçerli saymaktadır. Bununla birlikte, anılan geçerlilik, düzenlemelerin herkese istisnasız uygulanması koşuluna bağlanmıştır. Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu, yaşa dayalı farklı muameleyi yasaklarken, farklı muamelenin belirli koşullarda haklı- laştırılabileceğini de düzenlemiştir. Böylece yaşa dayalı farklı muamelenin önü yasal olarak açılmış gibi görünse de, sözü edilen Kanun m.7/1,(c)'ye uygun olmayan yaş sınırlamaları artık geçersiz sayılmalıdır.