Balıklarda lipid oksidasyonu belirlemek için iki tiyobarbiturik asid (TBA) metodunun karşılaştırılması.

Comparision of Two thiobarbituric acid (TBA) method for monitoring Iipid oxidation in fish

Abstract

In this study, the thiobarbituric acid (TBA) analysis that is an important quality index for fatty fish was compared with the method of Tarladgis et al. (1960) which is a commonly used distillation method and aqueous acid extraction method according to Lynch and Frei (1993). The results of spectrophotometric values multiplying by 7.8 constant in the method of Tarladgis et al. (1960) were also multiplied by 6.2 constant according to Crackel (1986) and the results of TBA value were compared. The lipid contents of fish used in the experiment were found to be %1.59 for small sardine (Sardina pilchardus (W., 1972), 12.7±0.15 cm), %2.18 for large sardine (S. pilchardus (W., 1972),16.5±0.98 cm), %2.08 for small grey mullet (Mugil cephalus (L., 1758), 21.0±0.68 cm), %0.97 for large grey mullet (M. cephalus (L. 1758), 33.2 ±1.23 cm), %6.49 for Atlantic bonito (Sarda sadra (B., 1793), 32.1±3.25 cm) and %1.19 for bluefish (Pomatomus saltator (L. 1766), 23 ± 1.01cm). TBA values obtained by extraction method in small grey mullet and large sardine weren’t significantly different from those of the distillation method when calculated by 6.2 constant (p>0.05), while TBA values of them obtained by distillation method calculated by 7.8 constant were found to be significantly 1.3 times higher than those of extraction method (p<0.05). No significantly differences were found between the each three TBA values for small sardine and bluefish (p<0.05). In small grey mullet and Atlantic bonito, TBA values obtained by extraction method were found higher than those of distillation method calculated by both 7.8 and 6.2. Moreover, the higher TBA value was obtained with the higher lipid content in small and large sardine. As a result of this study, it is suggested that the extraction method according to Lynch and Frei (1993) can alternatively be used to determine lipid oxidation in fish muscle in stead of the distillation method according to Tarladgis et al. (1960).

Özet

Balıklarda lipit oksidasyonunu belirlemek için iki tiyobarbiturik asit (TBA) metotunun karşılaştırılması. Bu çalışmada, yağlı balıklarda önemli bir kalite kriteri olan tiyobarbiturik asit (TBA) analizi, standart bir distilasyon metodu olan Tarladgis ve diğ. (1960) ve bir sıvı asit ekstraksiyon metodu olan Lynch and Frei (1993) olmak üzere iki farklı yöntemle karşılaştırılmıştır. Tarladgis ve diğ. (1960)’ nın yönteminde 7.8 sabiti ile çarpılan specktrofotometrik değerler, ayrıca Crackel (1986)’ in önerdiği üzere 6.2 sabiti ile de çarpılmış ve elde edilen TBA değerleri karşılaştırılmıştır. Araştırmada kullanılan küçük boylu sardalyaların (Sardina pilchardus (W., 1972), 12.7±0.15 cm) lipit içeriği %1.59, büyük boylu sardalyaların (S. pilchardus (W., 1972),16.5±0.98 cm) lipit içeriği %2.18, küçük boylu kefallerin (Mugil cephalus (L., 1758) 21.0±0.68 cm) lipit içeriği %2.08, büyük boylu kefallerin (M. cephalus (L., 1758), 33.2 ±1.23 cm) lipit içeriği %0.97, palamutun (Sarda sadra (B., 1793), 32.1±3.25 cm) lipit içeriği %6.49 ve lüferin (Pomatomus saltator (L., 1766), 23 ± 1.01cm) lipit içeriği %1.19 olarak bulunmuştur. Küçük boylu kefallerde ve büyük boylu sardalyalarda ekstraksiyon metoduna göre elde edilen TBA değerleri, 6.2 sabiti ile hesaplanarak bulunan distilasyon metoduna ile elde edilen TBA değerlerine göre önemli bir farklılık göstermezken (p>0.05), 7.8 sabiti ile hesaplanan TBA değerleri 1.3 kat daha yüksek bulunmuştur (p<0.05). Küçük boylu sardalyalarda ve lüferlerde ise her bir üç TBA değeri arasında önemli bir fark bulunmamıştır (p<0.05). Küçük boylu kefallerde ve palamutta ise, ekstraksiyon metoduna göre elde edilen TBA değerleri, 6.2 ve 7.8 sabitine göre hesaplanan TBA değerlerinden daha yüksek bulunmuştur. Ayrıca, sardalyalarda her iki yöntemle saptanan TBA değerlerinin lipit içeriğine göre arttığı saptanmıştır. Bu çalışmanın sonucunda, balık kasında lipit oksidasyonu sonucu ortaya çıkan malonaldehit miktarını belirlemek için kullanılan Lynch and Frei (1993) metodunun, Tarladgis ve diğ. (1960) metoduna alternatif olarak kullanılabileceği saptanmıştır.