Factors affecting the final visual acuity and anatomical success in intravitreal ranibizumab applications in age-related macular degeneration

Yaşa bağlı maküla dejenerasyonunda intravitreal ranibizumab uygulamalarında son fonksiyonel ve anatomik başarıya etkili faktörler

Nurten ÜNLÜ,Dicle HAZIROLAN,MEHMET AKİF ACAR,Damla ACAR ERGİNTÜRK,Güner ÜNEY ÖZKAN,Esra KARABULUT

Abstract

Purpose: To evaluate the factors affecting the last functional success in ranibizumab injected cases in the treatment of choroidal neovascularization (CNV) due to age-related macular degeneration. Materials and Methods: Sixty-five eyes of 62 patients that were injected with ranibizumab for the treatment of CNV secondary to age-related macular degeneration in our clinic were examined retrospectively between January 2008 and March 2010. Visual acuity (VA) with ETDRS chart, and optical coherence thomography (OCT) and florescein angiography (FA) findings were evaluated before the treatment. Intravitreal ranibizumab injections after a standard 3 dose injection were repeated according to vision and OCT findings. Results: Thirty-four (54.8%) patients were female and 28 (45.2%) were male. Mean age was 70.8±8.7 (50-85), and the mean follow-up period was 8.2±3.7 (6-25) months. Mean injection number was 3.39±1.24 (2-10). While VA before the treatment was 47.03±21.18 letters, it was 56.15±22.86 letters after treatment. The age of patients, sex, and location of CNV were found to have no significant effect on the last VA, and response of the classic CNV to treatment was found to be beter than the occult ones (p<0.001). Patients with a starting VA under 35 letters had the highest increase in VA (p<0.001). Conclusion: Visual gain in patients with a lower starting VA was found to be higher when ranibizumab was applied in the treatment of choroidal neovascularization (CNV) secondary to age-related macular degeneration.

Özet

Amaç: Yaşa bağlı maküla dejenerasyonu nedeniyle oluşan koroid neovaskülarizasyonunun (KNV) tedavisinde intravitreal ranibizumab uygulanan olgularda son fonksiyonel başarıya etkili faktörleri değerlendirmek. Gereç ve Yöntem: Ocak 2008-Mart 2010 tarihleri arasında kliniğimizde yaşa bağlı maküla dejenerasyonuna sekonder KNV nedeniyle IV (intravitreal) ranibizumab uygulanan 62 hastanın 65 gözü retrospektif olarak incelendi. Tedavi öncesinde ETDRS ile görme keskinlikleri (GK), optik koherens tomografi (OKT) ve fundus flöresein anjiografi (FA) bulguları değerlendirildi. Intravitreal ranibizumab tedavisi standart 3 doz uygulamanın ardından aylık takiplerde görme ve OKT bulgularına göre tekrarlandı. Bulgular: Olguların 34’ü (%54,8) kadın, 28’i (%45.2) erkek idi. Ortalama yaş 70.8±8.7 (50-85), ortalama takip süresi 8.2±3.7 (6-25) aydı. Ortalama enjeksiyon sayısı 3.39±1.24 (2-10) idi. Tedavi öncesinde ortalama GK 47.03±21.18 harf iken tedavi sonrasında 56.15±22.86 harf olduğu görüldü. Hasta yaşının, cinsiyetinin, KNV yerleşiminin son görme keskinliği üzerinde anlamlı etkisi olmadığı, klasik tip KNV’lerin gizli tiplere göre tedaviye daha iyi yanıt verdiği izlendi (p<0.001). Başlangıç görmesi 35 harf ve altında olan olgularda en fazla görme artışı izlendi (p<0.001) Sonuç: Yaşa bağlı maküla dejeneresansına sekonder KNV’de intravitreal ranibizumab uygulamasında başlangıç görmesi düşük olanlarda görme kazanımı daha fazla bulunmuştur.