Our therapeutic approach in central serous chorioretinopathy

Abstract

Purpose: To evaluate the functional and anatomical results of different therapeutic approaches in acute, chronic, and recurrent central serous chorioretinopathy (CSC). Materials and Methods: Ninety-four eyes of 72 patients with the diagnosis of CSC between May 2000 and 2010 were studied retrospectively. Ophthalmic examination, fluorescein angiography (FA), fundus autofluorescence imaging, and optical coherence tomography (OCT) were performed at the initial examination and control visits. Indocyanine green angiography was performed in some cases. The main outcomes of this study were the improvement in logMar best corrected visual acuity (BCVA) and the regression of subretinal fluid in OCT. The mean follow-up was 16.6 months. Results: Of the 72 patients, 47 (65.3%) were male and 25 (34.7%) were female. The mean age was 45.5 years. There was bilateral involvement in 22 (30.5%) patients. Twenty-eight (29.8%) of the 94 eyes had acute, 43 (45.7%) chronic, and 23 (24.5%) recurrent CSC. Sixty eyes (63.8%) were observed without any treatment, 6 eyes (6.4%) underwent thermal laser photocoagulation, 9 eyes (9.5%) had PDT, and 18 eyes (19.1%) had intravitreal ranibizumab injection. In one eye (1.1%) combined treatment with PDT and intravitreal anti-VEGF injection was administered. At the initial examination, the mean BCVA was 0.3 logMAR (0-1.1), and the mean height of subretinal fluid (SRF) was 173.6 mm (0-571). During the last visit, the mean BCVA was 0.2 logMAR (0-1.2) and the mean height of SRF was 60.7 mm (0-378). Although there was an increase in visual acuity in all groups, it was not statistically significant. The SRF decreased in all groups, but there was a statistically significant difference only in the observation and injection group. Conclusion: Different treatment modalities can be performed in central serous chorioretinopathy according to the type and the duration of the disease. In our study, satisfactory anatomical and functional results were obtained in the anti-VEGF injection group. Studies with larger series and longer follow-up are needed to support our results.

Özet

Amaç: Akut, kronik veya kronik tekrarlayan santral seröz korioretinopatide (SSKR) farklı tedavi yaklaşımlarının fonksiyonel ve anatomik sonuçlarının değerlendirilmesi. Gereç ve Yöntem: Mayıs 2000-2010 arasında SSKR tanısıyla izlenen 72 olgunun 94 gözü geriye dönük olarak incelendi. Başlangıç ve kontrollerde oftalmolojik muayenenin yanı sıra fundus flöresein anjiografi (FA), fundus otoflöresans (FOF) görüntüleme ve optik koherens tomografi (OKT) uygulandı. Gereken olgulara indosiyanin yeşili anjiografi çekildi. Olgular düzeltilmiş logMAR görme keskinliği (GK) ve OKT’deki subretinal sıvı yüksekliği yönünden izleme alındı. Ortalama izlem süresi 16.6 aydı. Bulgular: Toplam 72 olgunun 47’si (%65.3) erkek, 25’i (%34.7) kadın, ortalama yaş 45.5 idi. Olguların 22’si (%30.5) bilateral olup gözlerin 28’si (%29.8) akut, 43’ü (%45.7) kronik, 23’ü (%24.5) kronik idi. Gözlerin 60’ı (%63.8) izleme alındı, 6’sına (%6.4) termal laser fotokoagülasyon, 9’una (%9.5) FDT, 18’ine (%19.1) intravitreal ranibizumab, 1’ine (%1.1) ise FDT ve enjeksiyon aralıklı olarak uygulandı. Tüm gözlerin ilk muayenede ortalama GK 0.3 logMAR (0-1.1), OKT’de ortalama subretinal sıvı yüksekliği ise 173.6 mikrometre (0-517) idi. Son kontrolde ortalama GK 0.2 log- MAR (0-1.2), OKT’de ortalama subretinal sıvı yüksekliği ise 60.7 mikrometre (0-378) bulundu. Tüm tedavi gruplarında son görme keskinliğinde artış olmasına rağmen ilk ve son görme keskinliği arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmadı. Tüm tedavi gruplarında OKT’deki subretinal sıvı yüksekliği azalmakla birlikte izlem ve enjeksiyon grubundaki azalma istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Tartışma: Santral seröz korioretinopatide hastalığın süresi ve tipiyle ilişkili çeşitli tedavi yöntemleri uygulanabilmektedir. Çalışmamızda özellikle anti-vasküler endotelyal büyüme faktörü (VEBF) tedavisiyle anatomik ve fonksiyonel başarı elde edilmiştir. Ancak daha geniş olgu serilerinde uzun süreli izlem ile sonuçların desteklenmesi gerekmektedir.