Journals / Retina-Vitreus / 2004 / Cilt: 12 - Sayı: 3
Vitreoretinal surgery for retinal detachment secondary to open globe injuries
- Journal
- Retina-Vitreus
- Pages
- 176–179
- DOI
- —
Abstract
Purpose: To evaluate the anatomic and visual outcomes of vitreoretinal surgery in the treatment of retinal detachment secondary to open globe injury. Materials and Methods: In this retrospective study, we evaluated 19 patients (15 men, 4 women) who had retinal detachments secondary to 14 penetrating and 5 perforating trauma. Pars plana vitrectomy, retinal reattachment by perfluorocarbon liquids and internal tamponades were performed in all cases. Additionaly, epiretinal membrane removal in 17 eyes, retinectomy in 6 eyes, intravitreal lens aspiration for dislocated lenses in 4 eyes and lensectomy in 2 eyes were performed. Main outcome measures were, anatomical and functional results and surgical complications. Results: Mean age of the patients was 32 years (6-75 years) and mean follow-up time was 7.4 months (3-24 months). Preoperative visual acuity was counting fingers at 1 meter or worse in all cases. Total retinal reattachment in 16 eyes (84.2%), macular reattachment with peripheral recurrent detachment in 2 eyes (10.5%) and total recurrent retinal redetachment with severe proliferative vitreoretinopathy in 1 eye (5.26%) were observed after primary and secondary procedures. Postoperative visual acuity was 1/10 or better in 6 eyes (31.6%) and 1/10 or worse in 13 eyes (68.4%). Retinal redetachment in 7 eyes, development of epiretinal membrane in 5 eyes, cataract formation in 4 eyes, silicone oil emulsification in 1 eye and corneal decompansation due to silicone oil in 1 eye were observed as postoperative complications. Conclusion: Anatomical success can be achieved by vitreoretinal surgery in most cases with retinal detachment secondary to open globe injury; however, visual prognosis remains limited.
Özet
Amaç: Açık göz yaralanması sonrası retina dekolmanı gelişen olgularda vitreoretinal cerrahinin görsel ve anatomik sonuçlarını irdelemek. Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, 14'ü penetran, 5'i perforan travmaya ikincil retina dekolmanı olan 19 olgu (15 erkek, 4 kadın) incelendi. Tüm olgularda pars plana vitrektomi, sıvı perflorokarbon ile retinanın yatıştırılması ve internal tamponad uygulandı. Ek olarak, 17 olguya epiretinal membran soyulması, 6 olguya retinektomi, 4 olguya vitreus içine disloke lens için intravitreal lens aspirasyonu ve 2 olguya da lensektomi uygulandı. Çalışmamızda araştırdığımız ana parametreler, anatomik ve görsel sonuçlar ile cerrahi komplikasyonlar idi. Bulgular: Yaş ortalaması 32 (6-75) olan olgular ortalama 7,4 ay (3-24 ay) takip edildi. Preoperatif görme keskinliği tüm olgularda 1 mps ve altında idi. Birincil ya da ikincil girişimler sonucunda, 16 (%84,2) olguda retina ve maküla yatıştırıldı; 2 (%10.5) olguda maküla yatıştırıldı ancak periferde retina dekolmanının nüks ettiği gözlendi; 1 (%5.26) olguda ise ciddi proliferatif vitreoretinopatili nüks retina dekolmanı gelişti. Postoperatif görme keskinliği 6 (%31,6) olguda 1/10 ve üzeri, 13 (%68,4) olguda ise 1/10'un altında idi. Postoperatif komplikasyon olarak, 7 olguda nüks retina dekolmanı, 5 olguda epiretinal membran gelişimi, 4 olguda katarakt, 1 olguda silikon emülsifikasyonu ve 1 olguda ise silikona bağlı kornea dekompansasyonu gözlendi. Sonuç: Açık göz yaralanması sonrası retina dekolmanı gelişen olgularda vitreoretinal cerrahinin çoğu olguda anatomik başarı sağlamasına karşın, görsel prognoz üzerine etkisinin sınırlı kaldığı gözlendi.