The efficacy of intravitreal ranibizumab treatment in diffuse diabetic macular edema

Diffüz diyabetik maküla ödeminde intravitreal ranibizumab tedavisinin etkinliği

EBRU ESEN,SELÇUK SIZMAZ,Göksu Hande ŞİMDİVAR,Elif ERDEM,Kemal YAR,Nihal DEMİRCAN

Abstract

Purpose: To evaluate the outcomes of intravitreal ranibizumab injection in diabetic macular edema (DME) patients, to investigate the factors that may affect the efficacy of the treatment. Materials and Methods: The patients with diffuse DME who were treated with intravitreal ranibizumab injection were enrolled. The demographic characteristics, diabetes duration, antidiabetic medication, hemoglobin A1c, previous treatment for DME were recorded. Diabetic retinopathy stage was evaluated on fluorescein angiography. Follow-up time and number of injections were noted. The effectiveness of the treatment was studied by comparing the best corrected visual acuity (BCVA) and central macular thickness (CMT) measured before and after the injections. The association between aforementioned factors and the change in BCVA and CMT was investigated. Results: In the study 65 eyes of 41 patients were studied. The mean follow-up time was 9.38±3 (6-18) months, the mean number of injections was 3.7±1.04 (1-6). The mean logMAR BCVA before and after the injections was 0.88±0.38 (0.1-1.8) and 0.62±0.4 (0-1.8) respectively. The mean CMT before and after the injections was 391.63±84.67 (254-733) μm and 291.89±113.65 (130-695) μm respectively. The difference in BCVA and CMT were statistically significant. There was no statistically significant correlation between the demographic, systemic, ocular factors and the difference in BCVA and CMT. Conclusion: Intravitreal injection of ranibizumab in DME is an effective treatment that provides increase in BCVA and decrease in CMT. Studies with larger number of patients and longer follow-up time is required to evaluate long term effectiveness of the treatment and factors that might affect prognosis.

Özet

Amaç: Diffüz diyabetik maküla ödemi (DMÖ) olgularında intravitreal ranibizumab enjeksiyonunun sonuçlarını değerlendirmek, tedavinin sonucunu etkileyebilecek faktörleri araştırmak. Gereç ve Yöntem: Diffüz DMÖ tanısı ile intravitreal ranibizumab enjeksiyonu uygulanan olgular çalışmaya alındı. Hastaların demografik özellikleri, diyabet süresi, kullandığı antidiyabetik ilaç, hemoglobin A1C düzeyi, daha önce DMÖ için tedavi alıp alma- dığı kaydedildi. Flöresein anjiyografide diyabetik retinopatinin evresi değerlendirildi. Takip süresi ve enjeksiyon sayısı not edildi. Olguların tedavi öncesi ve son kontroldeki en iyi düzeltilmiş görme keskinlikleri (EİDGK) ve merkezi maküla kalınlıkları (MMK) karşılaştırılarak tedavinin etkinliği incelendi. Görme keskinliği ve maküla kalınlığındaki değişimin adı geçen faktörler ile ilişkisi araştırıldı. Bulgular: Çalışmada 41 hastanın 65 gözü incelendi. Ortalama takip süresi 9.38±3 (6-18) ay, uygulanan enjeksiyon sayısı orta- lama 3.7±1.04 (1-6) idi. Tedavi öncesi ortalama EİDGK 0.88±0.38 (0.1-1.8) logMAR, son kontrolde 0.62±0.4 (0-1.8) logMAR idi. Ortalama MMK tedavi öncesi 391.63±84.67 (254-733) μm, son kontrolde 291.89±113.65 (130-695) μm bulundu. Tedavi öncesiyle son kontrol arasındaki EİDGK ve MMK farkı istatistiksel olarak anlamlıydı. Olguların demografik, sistemik, oküler özellikleri ile EİDGK ve MMKdeki değişiklik arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Sonuç: İntravitreal ranibizumab enjeksiyonu DMÖde görme keskinliğinde artış ve MMKda azalma sağlayan etkin bir tedavidir. Tedavinin geç dönem etkinliğini ve prognozda etkisi olabilecek faktörleri değerlendirebilmek için daha fazla olgunun daha uzun takiplerini içeren çalışmalara ihtiyaç vardır.