Kronik Santral Seröz Koryoretinopatide Ranibizumab Enjeksiyonu: Dış Segment Bütünlüğü ve Görme Keskinliği İlişkisi

Intravitreal Ranibizumab Injection in Chronic Central Serous Chorioretinopathy: The Correlation of Outer Segment Integrity and Visual Acuity

Abstract

Purpose: To evaluate the therapeutic efficacy of intravitreal ranibizumab injection in patients with chronic central serous chorioretinopathy (CSC) and the effect of outer segment integrity on visual acuity after treatment.Material and Methods: The records of patients with chronic CSC who were treated with intravitreal ranibizumab were reviewed. The baseline and follow-up examinations included best corrected visual acuity (BCVA) and spectral domain optical coherence tomography (OCT). The main outcome measures were the changes in BCVA and central macular thickness (CMT) between the baseline and follow-up examinations.Results: Twenty-eight eyes of 25 patients were retrospectively analyzed. The mean follow-up period was 11.5 months. The mean preinjection BCVA was 0.31 logMAR (range 0-1.8) and improved to 0.19, 0.26 and 0.22 logMAR at the 3rd month, 6th month, and at the final visit (p=0.014), respectively. The mean CMT was 315 µm at baseline and regressed to 218, 208 and 199 µm in the 3rd month, 6th month, and on the final visit, respectively. There was a significant difference between baseline and all follow-up measurements (p<0.001). However, a direct correlation was not detected between anatomic improvement and visual recovery. The defects of ISOS (p=0.001) and ELM (p=0.008) were significantly related to poor visual outcome.Conclusion: Although, intravitreal ranibizumab injection was used as an alternative treatment method for treating patients with chronic CSC, nearly half of the patients were refractory to treatment and most of the others needed re-injections. It doesn't seem to be an ideal treatment for chronic CSCR.

Özet

Amaç: Kronik santral seröz koryoretinopatili (SSR) olgularda intravitreal ranibizumab enjeksiyonunun tedavi etkinliğinin saptanması ve dış segment bütünlüğünün tedavi sonrası görme keskinliğine etkisini araştırmak.Gereç ve Yöntem: Kronik SSR nedeni ile ranibizumab tedavisi almış hastaların kayıtları retrospektif olarak incelendi. Başlangıç ve takip muayenelerindeki görme keskinliği (GK) ve spektral domain optik koherens tomografi (OCT) bulguları kaydedildi. Çalışmanın birincil amacı başlangıç ve takip muayenelerinde GK ve santral makula kalınlıklarındaki (SMK) değişimi saptamaktı. Bulgular: Dahil edilme kritelerini karşılayan 25 hastanın 28 gözü çalışmaya alındı. Ortalama takip süresi 11,5 aydı. Ortalama GK enjeksiyon öncesi 0.31 logMAR (0-1,8) ve sırasıyla tedavi sonrası 3., 6. ve ve final vizitte 0.19, 0.26 ve 0.22 logMAR olarak saptandı. Tedavi öncesi ve final görme keskinlikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı artış vardı (p=0.014). Ortalama SMK başlangıçta 315 µm (185607) idi ve tedavi sonrası sırasıyla 3., 6., ve final vizitte 218, 208 and 199 µm'e geriledi. SMK değişimi açısından başlangıç ile tüm visitler arasında istatistiksel olarak anlamlı azalma mevcuttu (p<0,001). Fakat anatomik düzelme ile görme keskinliği arasında direkt bir korelasyon saptanmadı. Fotoreseptör tabakası dış ve iç segmentlerinin birleşim yerinin (p=0.001) ve dış sınırlayıcı membranın (p=0.008) hasarlı olması kötü görme keskinliği ile belirgin şekilde ilişkiliydi.Tartışma: İntravitreal ranibizumab enjeksiyonu görme keskinliği ve anatomik olarak sağladığı fayda nedeni ile kronik SSR'li olguların tedavisinde alternatif tedavi yöntemi olarak denenmektedir. Fakat, olguların yaklaşık yarısında tedaviye yanıt alınamaması ve diğerlerinde de tekrarlayan enjeksiyonlaragerek duyulmuş olması nedeni ile ideal tedavi seçeneği gibi gözükmemektedir