Loneliness in Bed-Dependent Conscious Patients Living at Home

Abstract

Objective: The aim of this study is to determine the level of loneliness in bed-dependent conscious persons at home. Method: This descriptive study was carried out with 71 bed- dependent conscious persons with voluntary participation out of 80 persons affiliated to 18 family healthcare centers located in the city center of Trabzon in 2 May-30 June 2017. The data were collected using a questionnaire including 11 questions about the characteristics of the persons and the factors affecting the loneliness and the University of California, Los Angeles (UCLA) loneliness scale that include 20 questions. Findings: It was determined that 75.7% of the bed-dependent persons were female, 46.4% were 50-71 years old, 29.5% had bed dependence- related brain hemorrhage and the mean loneliness scale was high (61.18 ± 4.40). The factors affecting loneliness were found as gender, age, marital status, those living at home, having children, the quality of visitors, visit frequency, the level of care needs and the way to share feelings. There was a significant relationship between loneliness and gender, age, marital status, having children and the characteristics of the people living at home (p <0.05). Conclusion and Recommendations: The study showed that the vast majority of bed-dependent patients at home felt themselves lonely. It is suggested that health professionals should make home visits in a planned and programmed manner and reorganize the health policies to support the psychological, social and care needs of every bed-dependent persons, especially the conscious ones.

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı, ev ortamında yaşayan yatağa bağımlı, bireylerde yalnızlık düzeyini belirlemektir. Yöntem: Tanımlayıcı tipte planlanan bu çalışma 2 Mayıs- 30 Haziran 2017 tarihinde Trabzon il merkezinde bulunan 18 aile hekimliğine bağlı, evde yatağa bağımlı olarak yaşayan ve bilinci açık olan bireyler ile yapıldı. Evren toplam 80 bireyden oluşmaktadır. Çalışma gönüllü katılımı olan 71 birey ile gerçekleştirildi. Araştırmada veri toplama aracı olarak bireylerin tanıtıcı özelliklerini, yalnızlığını etkileyecek etmenleri yansıtan 11 soruluk anket formu ve 20 sorudan oluşan University of California, Los Angeles (UCLA) yalnızlık ölçeği kullanıldı. Bulgular: Çalışmaya katılan yatağa bağımlı bireylerin %.75.7’si kadın ve %46.4’ü 50-71 yaş aralığında ve %29.5’inin yatağa bağımlılık nedeni beyin kanaması ve yalnızlık ölçeği ortalamasının yüksek seviyede (61.18±4.40) olduğu tespit edildi. Yalnızlığı etkileyen faktörler; cinsiyet, yaş, medeni durum, evde yaşayanlar, çocuk sahibi olma, ziyaretçilerin niteliği, ziyaret sıklığı, bakım ihtiyacı seviyesi ve duygularını paylaşma yolu olarak bulundu. Yalnızlık ile cinsiyet, yaş, medeni durum, çocuk sahibi olma ve evde yaşayan kişi özellikleri arasında anlamlı ilişki tespit edildi (p<0.05). Sonuç ve Öneriler: Çalışma ile evde yatağa bağımlı olan bireylerin büyük çoğunluğunun kendilerini yalnız hissettiği tespit edildi. Çalışmanın sonuçları, sağlık profesyonellerinin planlı ve programlı şekilde ev ziyaretleri yapmaları, psikolojik, sosyal ve bakım ihtiyaçlarını destekleme doğrultusunda yatağa bağımlı olma süresinde her birey olmakla birlikte özellikle bilinçli olan bireyleri destekleme doğrultusunda sağlık politikalarının yeniden düzenlemesi gereğini göstermektedir