A Critique of the Precariat as a Class

Abstract

The concept of “precariat” has been theorized as a new class with an assertion of re-defining the working class when precarious employment became widespread and the power of organized labor retreated in the neoliberal era. This study examines the ideological roots and political route-map of the precariat and discusses the limits of this concept through a Marxist perspective. Using Turkish Household Labor Force Survey (2016) to analyze precariat’s attributes, this paper argues that the classical forms of employment still effective in the labor market. The findings indicate the convenience of the evaluation of wage earners in the context of the reserve army of labor rather than constituting a new class.

Özet

Güvencesiz çalışmanın yaygınlaştığı, emeğin örgütlü gücünün gerilediği neoliberal dönemde prekarya kavramı işçi sınıfını yeniden tanımlama iddiasıyla ortaya atılmış ve yeni bir sınıf olarak kuramsallaştırılmıştır. Bu çalışmada prekaryanın düşünsel kökleri ve politik yol haritası gözden geçirilmekte ve Marksist bir perspektiften bu kavramın sınırları tartışılmaktadır. Çalışmada 2016 Hanehalkı İşgücü Anketi kullanılarak prekaryaya atfedilen özellikler incelenmiş ve Türkiye işgücü piyasasında istihdamın klasik biçimlerinin hala geçerli olduğu öne sürülmüştür. Bulgular ücretli çalışanların yeni bir sınıf oluşturmaktan ziyade yedek işgücü ordusu bağlamında değerlendirilmesinin uygunluğuna işaret etmektedir.