Retrospective analysis of the 126 cases terminated in pregnancy by the ethical committee decision

Etik kurul kararıyla gebelikte tahliye edilen 126 olgunun geriye yönelik değerlendirilmesi

Abstract

Objective: To evaluate ethical committee decisions on pregnancy terminations, according to indications and gestational ages. Methods: Terminated 126 fetuses among 131 pregnancies admitted for consultations to the ethical committee during four years were evaluated retrospectively for clinical findings, indications and gestational age. Gestational weeks were grouped as 5-10 weeks, 11-24, 25-28 and over 28 weeks respectively. ANOVA and Chi square tests are used in statistical analyses. Results: Termination request was rejected in 6.87% of the cases, while four of them were twins. Four single twins after selective fetocide and 122 singleton fetuses were terminated. Mean gestational age was 19.09±7.05 weeks in terminated cases. Eighty-four pregnancies were terminated because of the fetal causes (66%), and 42 of them of the maternal causes (33%). The most frequent fetal causes were anomalies of the central nervous system (41%) and fetal chromosomopathies (14%) respectively. Pregnancy termination due to fetal causes was performed especially between 11-24th weeks of pregnancy (p<0.001). Maternal diseases (61%) and teratogenic medicamentation (33%) were the most common maternal causes and termination of pregnancy due to these causes was performed especially between the 5-24th gestational weeks. Conclusions: Termination of pregnancy or fetus is performed at a mean gestational age of 19 weeks, and especially according to fetal causes in this series. The termination request was rejected in 7% of the cases. Selective fetocide was the preferred method in cases of anomalous twin pair. Terminations due to maternal causes were done before the period of fetal viability, while terminations due to fetal causes were ranged mostly in the second trimester.

Özet

Amaç: Tıbbi tahliye etik kurul kararlarının, endikasyonlara ve işlemin yapıldığı gebelik haftasına göre değerlendirilmesi. Yöntem: Dört yıllık süre içinde hekimlerince gebelik tahliyesi etik kuruluna yönlendirilen 131 hasta içinden, gebeliği veya fetusu sonlandırılan 126'sı, klinik bulgular, uygulama endikasyonları ve gebelik haftası yönlerinden etik kurul kayıtları temel alınarak retrospektif olarak değerlendirildi. Gebelik haftaları 5-10, 11-24, 25-28 ve 28 üzeri olarak gruplandırıldı. istatistiklerde ANOVA ve Ki-kare testleri kullanıldı. Bulgular: Kurula yönlendirilen olguların %6.87'sinde gebelik sonlandırması isteği uygun görülmemiş, bunların ikiz olan dördünde selektif fetosid ile gebeliğin devamı sağlanmıştı. Sonlandırılan diğer 122 olgu tek gebelikti. Olgular ortalama 19.09±7.05 haftada sonlandırılmıştı. Olguların %66'sında (n:84) tahliye endikasyonu fetal, %33'ünde (n:42) ise maternal nedenlerden kaynaklanmaktaydı. Fetal nedenler içinde merkezi sinir sistemi (%41) ve kromozom anomalileri (%14) önde gelirken, tahliyeler en sık 11-24. gebelik hafta aralığında uygulanmıştı (p<0.001). Anneye ait nedenler içinde anne hastalıkları (%61) ve teratojen ilaç kullanımı (%33) önde gelirken tahliyeler en sık 5-24. gebelik haftaları arasında uygulanmıştı. Sonuç: Kliniğimizde gebelik veya fetus sonlandırmaları daha çok fetal nedenler ile, ortalama olarak gebeliğin 19. haftasında yapılmıştır. Sonlandırma taleplerinin yaklaşık %7'si uygun görülmemiştir, ikizlerden birinde anomali saptanan olgularda gebelik sonlandırması yapılmamış, fetosid tercih edilmiştir. Anneye ait nedenler ile sonlandırma işleminin fetal yaşam sınırından önceki dönemde, fetusa ait nedenlerin ise genelde ikinci trimesterde yapıldığı gözlenmiştir.