Perinatal and neonatal outcomes in hypertensive and normotensive pregnancies complicated with abruptio placentae

Normotansif ve hipertansif gebelerde plasenta dekolmanı: perinatal ve neonatal sonuçlar

Abstract

Objective: To compare the effect of abruptio placentae on the neonatal outcomes of hypertensive and normotensive pregnancies. Methods: 115 cases of placental abruption between January 2002 and February 2004 were reviewed in our study. These cases were grouped as normotensives (n=50) and hypertensives (n=65). The case groups were compared for demographic features, the degree of placental abruption, the type of delivery, intrauterine growth restriction, oligohydramnios, preterm delivery, intrauterine fetal demise, umbilical artery Doppler measurements, birth weight, gender, Apgar scores, necrotizing enterocolitis (NEC), respiratuar distress syndrome (RDS), sepsis, mechanical ventilation, intensive care unit admission (NICU), and neonatal mortality. Results: Incidence of placental abruption was determined as 0,26%. Grade 1 placental abruption was more frequent in the normotensive group while grade 2 abruption was more frequent among hypertensives (p<0.001; p<0.001). The rate of grade 3 placental abruption was not significantly different between the case groups (p=0.64). Intrauterine growth restriction and fetal distress were more frequent in the hypertensive case group (p<0.001, p<0.001 respectively). There was no significant difference between the case groups for either birth weight, oligohydramnios, preterm delivery, and stillbirth or the mode of delivery (p=0.26). Conclusion: Among pregnancies complicated with placental abruption, intrauterine growth restriction and fetal distress rate was significantly higher in the hypertensive group when compared with the normotensive group. There was no significant difference between hypertansive and normotensive pregnancies for other perinatal and neonatal parameters.

Özet

Amaç: Plasenta dekolmanının hipertansif ve normotansif gebelerde perinatal ve neonatal sonuçlara etkisini karşılaştırmak. Yöntem: Ocak 2002 - Şubat 2004 yılları arasında kliniğimizde plasenta dekolmanı tanısı alan 115 olgu çalışma grubumuzu oluşturdu. Bu olgular normotansif (n=50) ve hipertansif (n=65) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Her iki olgu grubu demografik özellikler, dekolman derecesi, doğum şekli, intrauterin gelişme geriliği, oligohidroamnios, erken doğum, intrauterin fetal ölüm, umbilikal arter Doppler ölçümleri, doğum ağırlığı, cinsiyet, Apgar skorları, nekrotizan enterokolit, RDS, sepsis, mekanik ventilasyon, yoğun bakım gereksinimi ve neonatal mortalite yönünden karşılaştırıldı. Bulgular: Plasenta dekolman insidansı %0.26 olarak hesaplandı. Grade 1 plasenta dekolmanı normotansif gurupta, grade 2 dekolman ise hipertansif grupta daha fazla izlendi (p<0.001; p<0.001). Grade 3 plasenta dekolmanı yönünden olgu grupları arasında anlamlı fark tespit edilmedi (p=0.64). İntrauterin gelişme geriliği ve fetal distress, hipertansif olgu grubunda daha fazla tespit edildi.(p<0.001; p<0.001). Gruplar arasında doğum ağırlığı, oligohidroamnios, erken doğum ve ölü doğum yönünden fark tespit edilmedi. Olgu grupları arasında doğum şekli yönünden anlamlı fark tespit edilmedi (p=0,26). Sonuç: Plasenta dekolmanı ile komplike olmuş gebeliklerde, intrauterin gelişme geriliği ve fetal distres hipertansif gebelerde anlamlı olarak yüksek bulundu; ancak diğer perinatal ve neonatal parametreler yönünden hipertansif ve normotansif gebeler arasında anlamlı bir fark tespit edilmedi.

Keywords: Geriyedönük çalışma,Plasenta ayrılması,Gebelik komplikasyonları,Hipertansiyon, gebeliğe bağlı