Histopathologic examination of lacrimal sac in primary acquired nasolacrimal duct obstruction

Primer nazolakrimal kanal tıkanıklıklarında lakrimal kesenin histopatolojik incelenmesi

Abstract

PURPOSE: To detect the histopathologic findings in lacrimal sac of patients who were operated on with the diagnosis of primary nasolacrimal duct obstruction. MATERIAL AND METHODS: Twenty eight lacrimal sac biopsy specimens were obtained from the cases who had been operated with the diagnosis of primary acquired nasolacrimal duct obstruction and examined histopathologically. The severity and duration of clinical symptoms were compared with the histopathologic findings. RESULTS: Chronic inflammation and fibrosis were detected on the specimens. The degree of fibrosis and inflammation were increased with the duration of obstruction. Vascular dilatation and hyalinization were the other pathologic findings. No tumor tissue was found on the specimens. CONCLUSION: Although routine biopsy reveals findings related to chronic inflamation in cases clinically diagnosed as primary acquired nasolacrimal duct obstruction, it can be easily applied for the definite diagnosis of cases with a suspected systemic disease or tumor. Long term nasolacrimal duct obstruction and chronic dacrycystitis cause persistent fibrotic changes on the wall of lacrimal sac.

Özet

AMAÇ: Primer nazolakrimal kanal tıkanıklığı tanısı ile opere edilen olgularda lakrimal kesede oluşan histopatolojik değişiklikleri belirlemek ve nadir de olsa benzer klinik tabloyla başvurabilen olguları açığa çıkarmak. GEREÇ VE YÖNTEM: Primer nazolakrimal kanal tıkanıklığı tanısı konularak eksternal yöntemle dakriosistorinostomi ameliyatı yapılan 28 olguda lakrimal keseden alınan biyopsi örnekleri histopatolojik olarak incelendi. Klinik semptomların şiddeti ve süresi histopatolojik bulgularla karşılaştırıldı. BULGULAR: Elde edilen biyopsi örneklerinde kronik inflamasyon ve fibrozis saptandı. Fibrozis ve inflamasyonun derecesi tıkanıklığın süresi ile artmaktaydı. Gözlenen diğer patolojik değişiklikler vasküler dilatasyon ve hiyalinizasyondu. Örneklerde herhangi bir tümör olgusuna rastlanmadı. SONUÇ: Klinik olarak primer nazolakrimal kanal tıkanıklığı tanısı konmuş olan olgularda rutin biyopsi kronik inflamasyona ait bulguları ortaya koymakla beraber, çok nadir de olsa sistemik bir hastalık veya tümör şüphesi olan olgularda tanıyı kesinleştirmek amacıyla kolayca uygulanabilir. Uzun süreli kanal tıkanıklığı ve kronik dakriosistit, kese duvarında kalıcı fibrotik değişikliklere yol açmaktadır.

Keywords: Nazolakrimal kanal,Dakriyosistorinostomi,Biyopsi,Gözyaşı apareyi,Dakriyosistit