Humerus Şaft Kırıklarında Triseps-Split veya Triseps-Sparing Yaklaşım Sonrası Sonuçların Karşılaştırılması

Comparison of Outcomes After the Triceps-Split Approach Versus the Triceps-Sparing Approach for Humerus Shaft Fractures

Çağatay Eyüp ZENGİN,Kemal KAYAOKAY,Cavi t Sertaç SARUHAN,Cumhur Deniz DAVULCU,Muhittin ŞENER

Abstract

Amaç: Bu çalışmanın amacı, humerus şaft kırığı tanısı ile triceps sparing veya triceps splitting yaklaşım ile opere edilen hastaların sonuçlarını karşılaştırmaktır. Yöntem: 2014-2017 yılları arasında humerus şaft kırığı tanısı ile opere edilen 39 hasta (18 erkek, 21 ka- dın) çalışmaya dahil edildi. Hastalar tercih edilen cerrahi yaklaşıma göre ticeps-split veya triceps-sparing şeklinde iki gruba ayrıldı. Son kontrolde dirsek ROM, izometrik dirsek ekstansiyon gücü, kaynama zamanı ve kas gücü ölçüldü. Fonksiyonel değerlendirme Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (DASH) skoru kullanılarak yapıldı. Bulgular: Hastaların ortalama takip süresi 18 aydı (13-56 ay). Her iki grup arasında dirsek fleksiyonu, dirsek ekstansiyon kontraktürü, DASH skoru açısından istatiksel açıdan anlamlı fark bulunmazken, triceps gücü açısından anlamlı fark elde edildi. Klinik olarak hastalarda ortalama 13,2 (12-26) haftada kaynama gerçekleştiği görüldü. Sonuç: Sonuç olarak, humerus şaft kırıklarında gerek triceps sparing gerekse triceps splitting yaklaşım operasyonu gerçekleştiren cerrahın tecrübesine göre güvenle kullanılabilir. Operasyonu gerçekleştirecek cerrahın tecrübesi ve kırık tipi seçilecek insizyonu belirlemede önemlidir. Triceps sparing yaklaşımın triceps bütünlüğünün korunması ve operasyon sonrası triceps gücü açısından üstünlüğü mevcuttur.

Özet

Aim: The aim of the current study is to compare patients with a diagnosis of humerus shaft fracture operated on with a triceps-sparing or triceps-splitting approach. Methods: Thirty-nine patients (18 males, 21 females) operated between 2014-2017, for humerus shaft fractures were included in the study. The patients were separated into two groups as triceps-split or triceps-sparing, groups according to the surgical approach. At the final follow-up examination, ROM, isometric elbow extension, time to union, and muscle strength were measured. Functional evaluation was made using the Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand (DASH) Score. Results: The average follow-up period was 18 months (range, 13-56 months). No statistically significant difference was determined between the groups in terms of elbow flexion, elbow extension contracture, or DASH score. The difference in triceps strength between the groups was statistically significant. Union was seen to occur clinically at an average of 13.2 weeks (range, 12-26 weeks). Conclusion: Both the triceps-sparing and triceps-splitting approaches can be used safely in humerus shaft fractures, and the experience of the surgeon can help determine which is best suited to the circumstances. The triceps-sparing approach offers the superiority of protecting the integrity of the triceps and providing better postoperative triceps strength.