İmplant Destekli Restorasyonların Klinik Başarısının Değerlendirilmesi: En Az İki Yıllık Takip ile Restrospektif Çalışma

Evaluation of the Clinical Success of Implant - Supported Restorations- A Retrospective Study with at Least Two Years of Follow-up

Abstract

Amaç: Bu retrospektif klinik çalışma, posterior bölgedeki farklı retansiyon sistemlerine sahip splintli veya tek başına planlanan protetik tedavinin dental implantların uzun vadeli klinik başarısına etkisini değerlendirmektedir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmaya, dental implant cerrahisi ve sonrasında protetik tedavi uygulanan ve en az iki yıllık takip süresi olan 50 hasta dahil edildi. Marjinal kemik kaybı, panoramik radyografiler üzerinde milimetrik bir cetvel kullanılarak implantların mezial ve distal yüzeylerini çevreleyen kemik seviyeleri göz önüne alınarak değerlendirildi. Ayrıca plak indeksi (PI), diş eti indeksi (GI) ve sondalama sırasında kanama (BOP) değerleri kaydedildi. İstatistiksel analiz için Mann-Whitney U testi ve ANOVA testi kullanıldı. Bulgular: Mezial ve distal kemik kaybı ortalamaları sırasıyla 0,72±0,81 ve 0,62±0,58 bulundu. Mezial ve distal kemik kaybı arasındaki korelasyon katsayısı 0,431 olduğu için istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu sonucuna varıldı (p 0,05). Sonuç: Klinik olarak, yumuşak ve sert doku sağlığının uzun süreli idamesi göz önüne alındığında iki implant üzerine planlanan iki üyeli sabit protetik rehabilitasyon ile başarılı sonuçların elde edilebileceği düşünülmektedir.

Özet

Objective: This retrospective clinical study aimed to investigate the long-term clinical success of dental implants restored with splinted or non-splinted posterior prostheses with different retention systems. Materials and Methods: Fifty patients who had undergone dental implant surgery and prosthesis treatment and had a follow-up period of at least 2 years were included in this study. Marginal bone loss was measured from the surrounding bone levels on the mesial and distal surfaces of the implants using a millimetre ruler on panoramic radiographs. The plaque index (PI), gingival index (GI) and bleeding on probing (BOP) were also measured. The Mann-Whitney U test and ANOVA test were used for statistical analysis. Results: The mean values of mesial and distal bone loss were 0.72±0.81 and 0.62±0.58, respectively. The correlation coefficient between mesial and distal bone loss was 0.431; thus, a significant difference was found (p 0.05). Conclusion: Clinically, given the long-term maintenance of soft and hard tissue health, successful results can be achieved with a two-member fixed prosthetic rehabilitation plan on two implants.