Kadavra Dışı Yöntemlerin Tıp Öğrencilerinin Anatomi Eğitimine Etkisi

Abstract

Amaç: Son yıllarda koronavirüs hastalığı-2019 gibi pandemik hastalıkların artmasıyla yüz yüze eğitimin yapılamaması anatomi uygulama eğitiminde dijital uygulamaların önemini artırmıştır. Gelişen teknolojinin yarattığı yenilikçi modellerin eğitime sağladığı yararları değerlendirmek için kadavra dışında kullandığımız yöntemleri kıyaslamak istedik. Gereç ve Yöntemler: Çalışmamıza üç boyutlu (3D) İnsan Anatomisi Uygulaması’nı hiç kullanmayan 120 ikinci sınıf tıp öğrencisi gönüllü katıldı. Öğrencilerden anatomi dersi ile ilgili görüşlerini içeren bir anket doldurmaları istendi. Daha sonra öğrenciler öğrenme yöntemlerine göre rastgele üç gruba ayrıldı. Bulgular: Anket sonucunda öğrencilerin %75,9’u maket üzerinde çalışmanın yeterli olduğunu, %36,7’si uygulama dersi için çalışırken en çok basılı insan anatomisi atlasını kullandığını belirtmiştir. Test sonucunda ise uygulama gruplarında farklı ders kurulları arasında başarı benzerken, aynı ders kurulunda 3D İnsan Anatomisi Uygulama grubunun başarısı diğer uygulama gruplarına göre daha yüksekti. Sonuç: Daha önce kullanmadıkları halde 3D İnsan Anatomisi Uygulaması ile eğitim alan öğrenciler diğer gruplara göre daha başarılı oldular. Son yıllarda gelişen 3D anatomi uygulamaları, dokunmadan gerçeklik hissi yaratarak ve oluşumların tüm açılardan incelenmesine olanak sağlayarak anatomi eğitimine yeni bir bakış açısı sunmuştur. Artan pandemik hastalıklar nedeniyle anatomi eğitiminin geleceğinde daha fazla önem kazanacağını düşünüyoruz.

Özet

Objective: Recently, with the inability to conduct face-to-face training due to the increasing cases of pandemic diseases such as the coronavirus disease-2019, the importance of digital applications in practical anatomy education has increased. This study aimed to compare cadaveric and non-cadaveric examination methods to evaluate the benefits of innovative models for education. Materials and Methods: A total of 120 second-year medical student volunteers who had never used the three-dimensional (3D) Human Anatomy Application participated in the study. They were asked to fill out a questionnaire containing their opinions about the anatomy lesson. Then, the students were randomly divided into three groups according to their learning methods. Results: Among the participants, 75.9% stated that working on the model was sufficient and 36.7% mostly used the printed human anatomy atlas when studying for practical lesson. While the success rates of different modules were similar in the practice groups, in the same module, the success of the 3D Human Anatomy Application group was higher than that of other practice groups. Conclusion: Although they had not used it before, students who received training with the 3D Human Anatomy Application were more successful than the other groups. 3D applications developed in recent years have offered a new perspective to anatomy education by creating a sense of reality without touching it and allow formations and examinations from all angles. With the emergence of pandemic diseases, 3D applications will gain more importance as the future of anatomy education.