Comparison of the effectivity of drugs used to prevent intra-abdominal adhesion formation and the roles of protein-C and tissue plasminogen activator on the prevention of adhesions

İntra-abdominal adhezyon oluşumunun önlenmesinde kullanılan ilaçların etkinliklerinin kıyaslanması ve protein-C ile doku plazminojen aktivatörü' nün adhezyon oluşumunun önlenmesindeki rolü

Sabahattin ALTUNYURT,Serkan GÜÇLÜ,Ata ÖNVURAL,Cemal POSACI,Sezer ÇALIŞKAN,Banu ÖNVURAL

Abstract

OBJECTIVE: To compare the effectivity of drugs (heparine, steroids and antihistaminics) used to prevent intraabdominal adhesion formation and to establish the roles of protein C and t-PA on the prevention of intra-abdominal adhesions. MATERIAL AND METHODS: Surgical peritoneal damage were performed via laparotomy to 50 rats and then divided into 5 groups. To 4 of these groups Heparine, Dexamethasone, Chlorphenoxamine and plasebo (physiologic saline) were applied intraperitoneally for 15 days. Second laparotomies were performed on the 16 th day of treatment and adhesion scores of each were noted and then compared. Blood samples were taken from all 5 groups and serum t-PA and protein C levels were determined and compared with the 5th group which no former laparotomy and peritoneal damage performed. RESULTS: Only in the heparine group adhesion scores were significantly lower than plasebo group (p .0.05). In heparine. antihistamine and steroid groups serum t-PA levels were significantly lower than controls (5th group) (p<0.05). Only in the heparine group serum protein C levels were significantly lower than control group (p< 0.05). CONCLUSION: Intraperitoneal heparine administration helps prevent the formation of intra-abdominal adhesions. This effect is not seen to be associated with t-PA and protein C

Özet

AMAÇ: Adhezyon oluşumunu önlemeye yönelik kullanılan ilaçları (heparin, steroidler ve antihistaminikler) kıyaslayıp doku plazminojen aktivatörü (t-PA) ve protein C'nin intra-abdominal adhezyon oluşumundaki rollerini araştırdık. YÖNTEM: 50 adet rat laparotomi ile peritoneal hasar oluşturulduktan sonra 5 gruba ayrıldı. Bu grupların 4'üne 15 gün süreyle intraperitoneal olarak Heparin, Deksametazon, Klorfenoksamin ve Serum Fizyolojik tedavisi uygulandı. 16. gün yapılan ikinci laparatomide elde edilen adhezyon skorları saptanarak karşılaştırıldı. İkinci laparotomide tüm gruplardan alınan kan örneklerinde protein-C ve t-PA düzeyleri saplanarak hiç cerrahi uygulanmayan kontrol grubu ile (5. Grup) karşılaştırıldı. BULGULAR: Sadece heparin grubunda adhezyon skorları kontrol grubundan belirgin olarak düşük saptandı (p<0.05). Heparin, antihistaminik ve steroid gruplarında elde edilen serum t-PA kontrol grubundan (5. grup) anlamlı olarak düşük olduğu gözlenmiştir (p<0.05). Sadece heparin grubunda ölçülen protein C düzeyi kontrol grubundan anlamlı olarak düşük saptanmıştır (p<0.05). SONUÇ: Heparin intraperitoneal kullanımda intraabdominal adhezyon oluşumunu önlemede etkili bulunmuştur. Ancak bu etki t-PA ve protein C ile ilişkili bulunmamıştır.

Keywords: Deksametazon,Periton,Laparotomi,Histamin H1 antagonistleri,Steroidler,Heparin,Doku plazminojen aktivatörü,Protein C,İlaç taramaları,İlaç tedavisi,Ameliyat sonrası komplikasyonlar,Karın,Enjeksiyon, periton boşluğu