Management of unstable pelvic fractures with external fixator

Abstract

Pelvic fractures are important injuries in means of both acute life-threatening complications and long-term disability. In the management of these injuries, external fixation is the most common modality. We have investigated retrospec-tively, the results of 42 patients that were treated with external fixation for pelvic fractures. The mean follow-up was 24.8 months. The leading associated lesions are head injury (85%), hemorrhage (83 %) and acetabular fracture (26 %) . Motor vehicle accidents are the most common cause. In our group we have met mostly Tile type B 2.2.2 fractures. We hereby only present the patients that were treated with external fixation or external fixation com-bined with skeletal traction. In the follow-up, we have documented that, the nerve injury rate was 4.7%, genitourinary problems 2.4% and pain that restricts daily working activities was 16.6%. We haven't experience residual limb-length inequality in any patient.

Özet

Pelvis kırıkları, gerek travma sonrasında; gerekse instabil kırıklar sonrası çıkabilen geç problemler nedeni ile morbidité ve mortalitesi yüksek bir travma grubudur. Bu çalışmada, kliniğimizde cerrahi olarak tedavi edilen ve ortalama 24.8 ay takibi olan 42 hastanın sonuçlan tartışıldı. Hastalarda, pelvis kırıklarına en sık, % 85 oranında kafa travması, % 83 oranında kanama ve % 26 oranında asetabulum kırığı eşlik ettiği anlaşıldı. Kırık nedeni çoğunlukla trafik kazası idi. Grubumuzda, Tile sınıflamasına göre en sık B 2.2.2 tipi kırık görüldü. Çalışmamıza yalnızca eksternal flksatör ve eksternal fiksatör + iskelet fraksiyonu ile tedavi edilen pelvis hnklı hastalarımız alındı. Takiplerde 2 hastada (%4.7) kalıcı sinir hasarı, l hastada (% 2.4) üretral problemler ve 7 hastada (% 16.6) iş-gücü kaybı yapacak şekilde ağrı ile karşılaşıldı. Résiduel ekstremite eşitsizliği izlenmedi.