Journals / Medical Network Klinik Bilimler ve Doktor / 2003 / Cilt: 9 - Sayı: 6
Evaluation of pulmonary function in patients with type 2 diabetes mellitus with complications
- Pages
- 685–689
- DOI
- —
Abstract
Objective: Diabetes mellitus, mainly mortality and morbity, causes microanjiopathy and macroangiopathy in the patients. Diabetic microangiopathy is a generalized abnormality of small blood vessels characterized by thickenning of capillary basal lamina. Thaw will affect basal membranes of the vascular and nonvascular tissues. Prior works in the literature have included thickening of epithelial basal lamina of alveoli. We aimed to study wheatear the pulmonary function in complication type 2 diabetes is affected or not. Material and Methods: In this study 40-70 years old, fifty-three (53) nonsmoking complication type 2 diabetes rnellitus subject and 10 healthy control cases were included. Complications were grouped into retinopathy, nephropathy and neuropathy. All the patients' spirometric pulmonary function tests by helium dilution method alveolo-arterial gas exchange capacity test by carbon monoxide diffusing method were investigated. Comparison was made among the groups. Result: Diabetic group Forced expiratory volume in one second/Forced vital capacity (FEV1/FVC) normal measured whereas the diabetic patients had significantly lower FVC, FEV1, residual volume (RV) and total lung capacity (TLC) values than did the control subject. Diabetic in the patients carbon monoxide diffusing capacity DLCO) and carbon monoxide diffusing capacity/alveolar volume (DLCOA/A) were significantly lower than normal group (p<00.5). Retinopathy with type 2 diabetes mellitus subject DLCO level was found to be decreased than nonretinopathy with type 2 diabetes mellitus (p<0.05). Conclusion: These findings indicate that patient with diabetic 2 complications showed a microanjiopathy involvement in pulmonary function and these findings suggest that pulmonary restrictive functions are also affected.
Özet
Amaç: Diabetik hastalarda, başlıca mortalité ve morbidité sebebi, mikroanjiopati ve makroanjiopatidir. Diabetik mikroanjiyopatinin klasik bulgusu, kapillerlerin bazal membranlarmda kalınlaşmadır. Bu hem vasküler, hem de nonvasküler dokuların bazal membranlarmı etkilemektedir. Alveollerin epiteliyal bazal membranlarmda da kalınlaşmalar olduğu, literatürde bildirilmektedir. Bu çalışmada, komplikasyonlu Tip 2 diabetes mellituslu (DM) hastalarda, akciğer fonksiyonlarının etkilenip etkilenmediğini saptamayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu amaçla, hiç sigara içmemiş 40-70 yaş arasında komplikasyonlu tip 2 DM'lu 53 hasta ile 10 nondiabetik kontrol olgusu çalışmaya alındı. Komplikasyonlu olgular, retinopati, nefropati ve nöropâtili olarak gruplandırıldı. Her grupta, akciğerin spirometrik testleri, helyum dilüsyon yöntemi ile akciğer hacimleri, karbon-monoksit diffüzyon testi ile alveolo-arteriyel gaz değişimleri incelendi ve gruplar arasında karşılaştırma yapıldı. Bulgular: Diabetli grupta FEV1/FVC (1.saniye zorlu ekspiratuvar volüm/zorlu vital kapasite) normalken FEV1, FVC'nin ve RV (rezidüel volüm) ile TLC (total akciğer kapasitesi)'nin kontrol grubuna düşük olması olgularımızda solunum fonksiyonlarmdaki restriktif etkilenmeyi göstermekteydi. Ayrıca diabetli hastalarda alveoloarteriyal gaz değişiminin göstergesi olan DLCO (karbonmonoksit diffüzyon kapasitesi) ve DLCO/VA oranı (1 litre akciğer bölümünün diffüzyon kapasitesi), kontrol grubuna oranla anlamlı olarak düşük bulundu (sırasıyla, p=0.0001 ve .p=0.023). Retinopatisi olan diabetik hastalarda DLCO nonretinopatili hastalara oranla daha düşük bulundu (p<0.01). Bu bulgular açlık kan şekeri HbAIc ve diabetin süresinden bağımsızdı. Sonuç: Sonuç olarak; komplikasyonlu tip 2 diabetik hastalardaki bu bulgular, mevcut mikroanjiyopatik tutulumun akciğerlerde de olduğunu ve aynı zamanda akciğer fonksiyonlarının restriktif olarak da etkilendiğini düşündürmektedir.