THE RELATIONSHIP BETWEEN EMOTION AND REASON IN THE CONTEXT OF STOIC THEORY OF SOUL

Abstract

In Ancient Greek, different philosophical teachings agree that the distinctive characteristic of human is reason (logos, ratio). According to Platonist, Aristotelian and Epicurean views, human beings, unlike plants or animals, attain the highest good, i.e., happiness when they live under the guidance of reason without denying their irrational nature. However, Stoicism differs from these teachings with regard to the relation between the irrational and rational nature of humans. The main reason for this difference is due to the difference in Stoic view regarding the nature of the soul. Contrary to Platonic, Aristotelian and Epicurist views, in the traditional Stoicism, the soul is not separable into parts, instead it has an integral structure. That is precisely why Stoic theory of emotion (pathos) differs from other theories of emotion too. While other teachings defend the view that in order to achieve happiness emotions should be simply moderated, Stoics argue that to achieve happiness, emotions must be completely eliminated. Another argument that they use to defend this view is that emotions are judgments. In this respect, Stoicism introduces a novelty both with its teachings regarding the nature of the soul and with respect to the relationship between emotion and reason. While in other philosophical views, reason and emotion are different parts of the soul that can coexist simultaneously, in Stoicism emotion and reason are two faculties of the soul that cannot be present at the same time. In other words, when the soul has the faculty of reason, it cannot have the faculty of emotion, and vice versa. In brief, the aim of this paper is to explain why the Stoics argue (based on their unique account of human soul) that in order to achieve happiness, emotions should be completely eliminated.

Özet

Antik Yunan’da farklı felsefe öğretileri insanın ayırt edici özelliğinin akıl (logos, ratio) olduğu konusunda hemfikirdir. Platoncu, Aristotelesçi ve Epikurosçu görüşlere göre insan, bitkiler ya da hayvanlardan farklı olarak akıl dışı doğasını da inkar etmeden aklın rehberliğinde yaşamını sürdürdüğünde en yüksek iyi olan mutluluğa ulaşır. Ancak Stoa felsefesi akıl dışı doğanın akılla ilişkisi konusunda bu öğretilerden farklıdır. Bunun da temel sebebi Stoacı ruh öğretisinin diğer ruh öğretilerinden farklı olmasıdır. Platoncu, Aristotelesçi ve Epikurosçu görüşlerin aksine, Stoa felsefesinin geleneksel görüşünde ruh kısımlara ayrılmaz, bütünlüklü bir yapıya sahiptir. Tam da bu sebeple Stoacı duygu (pathos) teorisi diğer görüşlerden ayrılmaktadır. Diğer öğretilerde, mutluluğa ulaşmak için insanın duygularının ılımlılaştırılması gerektiği savunulurken, Stoacılar duyguların tamamen ortadan kaldırılması gerektiğini savunurlar. Bu görüşü savunurken yararlandıkları bir diğer sav da duyguların birer yargı olduklarıdır. Bu bakımdan Stoa felsefesi hem ruh öğretisi hem de buna bağlı olarak duygu-akıl ilişkisi konusunda bir yenilik ortaya koyar. Zira diğer öğretilerde akıl ve duygu ruhta eş zamanlı var olabilen farklı parçalarken, Stoa felsefesinde duygu ve akıl ruhun aynı anda var olmaları mümkün olmayan yetileridir. Yani ruh, akıl varken duygu, duygu varken de akıl yetisine sahip olamaz. Kısaca bu çalışmanın amacı Stoacılara göre mutluluğa ulaşmak için neden duygunun tamamen ortadan kaldırılması gerektiğini onların kendilerine özgü ruh öğretileri temelinde açıklamaktır.