Üst servikal ve kranioservikal bileşke patolojilerinin transoral rezeksiyonu sonrası oksipitoservikal fiksasyon: 6 olgudaki klinik deneyimimiz

Occipitocervical fixation after transoral resection of upper cervical and craniocervical junction pathologies: Clinical experience in 6 cases

Abstract

access to the upper cervical vertebrae and the craniocervical junction (CCJ) pathologies. However, this approach causes additional destruction to the normal anatomical structures and interferes with normal stability of the CCJ, which also warrants occipitocervical (OC) fixation in most of the cases. Different technique of OC fixation has been described previously. In this study, we retrospectively evaluated the clinical results of 6 consecutive patients (male/female: 3/3; mean age:49) with upper cervical and CCJ pathologies (chordoma in 3 patients, pannus formation secondary to rheumatoid arthritis in 2 patients and malpositioned type II dens fracture in 1 patient) who were operated via transoral resection and subsequently underwent rigid posterior OC fixation with cervical laminar hooks and occipital screws (Vertex™ Reconstruction System; Medtronic, Sofamor Danek). The patients were followed up in a mean time of 31 months (range 14-48 mo). Except for one patient, pain relief was achieved in all patients with preoperative complaint of neck pain. In 3 of the 4 patients with preoperative neurological compromise, the neurological status was improved and none of the patients showed neurological detoriation postoperatively. The integrity of the construct was maintained in all the patients for the duration of the follow-up period and there were no instrumentation failure. In conclusion, transoral decompression of upper cervical spine pathologies necessitates safe and effective stabilization of the CCJ. Rigid OC fixation with sublaminar hooks and occipital screws provided immediate stability of the CCJ with favorable postoperative fusion rates and clinical outcomes.

Özet

Transoral yaklaşım, üst servikal omurga ve kranioservikal bileşke (KSB) patolojilerine direkt ulaşım sağlamaktadır. Buna karşın bu yaklaşımla normal anatomik yapılara da ek zararlar verilmekte, KSB’nin normal stabilitesi bozulmakta ve birçok olguda oksipitoservikal (OS) fiksasyon gereksinimi doğmaktadır. Farklı OS fiksasyon teknikleri tanımlanmıştır. Bu çalışmada çeşitli üst servikal ve KSB patolojileri (3 olguda kordoma, 2 olguda romatoid artrite sekonder pannus, 1 olguda malpozisyone tip II dens fraktürü) bulunan ve transoral rezeksiyon sonrası servikal lamina kancaları ve oksipital vidalar kullanılarak (Vertex™ Reconstruction System; Medtronic, Sofamor Danek) OS fiksasyon uygulanan ardışık 6 hastanın (erkek/kadın: 3/3; ortalama yaş: 49) verileri retrospektif olarak incelenmiştir. Olgular ortalama 31 ay süreyle (aralık 14-48 ay) takip edilmiştir. Bir olgu haricinde preoperatif boyun ağrısı şikayeti bütün olgularda düzelmiştir. Preoperatif nörolojik defisiti olan 4 olgunun 3’ünde postoperatif olarak iyileşme sağlanmış ve hiçbir olguda postoperatif nörolojik kötüleşme görülmemiştir. Takip sürecinde fiksasyon sisteminin bütünlüğü korunmuş olup, enstrümentasyon bozukluğuna rastlanmamıştır. Sonuç olarak üst servikal omurga patolojilerinin transoral yaklaşımla rezeksiyonu sonrası KSB’nin güvenli ve etkili bir şekilde stabilize edilmesi gerekmektedir. Sublaminar kancalar ve oksipital vidalar kullanılarak uygulanan rijid OS fiksasyon, tatminkar postoperatif füzyon ve klinik sonuçla beraberdir.