Comparison of characteristics of judicial child abuse cases directed to hospitals and child abuse cases detected by health care professionals

Hastanelere yönlendirilen adli çocuk istismarı olguları ile sağlık çalışanlarınca saptanan çocuk istismarı olgularının özelliklerinin karşılaştırılması

Abstract

Objective: Cases of unrevealed child abuse and neglect (CAN) further traumatize the child, delay both the initiation of judicial process, and providing the necessary help these children need. In addition to this, without reporting, the legal process can’t start and the perpetrator can’t be punished. In this study, it was aimed to investigate the cases of CAN recorded in four hospitals within one year, and to compare judicial cases and cases referred from different departments of the hospitals upon suspicion of abuse Methods: The research was conducted in relevant departments of four hospitals in Izmir, and with cases registered cases under the scope of child abuse. BECAN (Balkan Epidemiological Study on Child Abuse and Neglect ) transfer forms were used. Comparisons of Group were made by using independent groups’ t-test. Results: A total of 352 cases were contacted, and 55% of them were forensic cases. It has been determined that perpetrators in suspected cases referred by health care professionals were mostly family members and the average age of the abused children were smaller. So 41.3% of males and 24.6% of females suffering from CAN were identified by healthcare professionals. Problems with schooling, alcohol/substance abuse, self-harming behaviors, psychiatric disorders were the most frequently encountered problems in exploited children in this research. Conclusion: The results of this study indicate that child abuse inside the family circle and boys who experienced CAN are remained hidden at a higher rate. It is possible to detect abuse earlier and make interventions by informing parents, schools, social services, police and primary health care workers, about the types of abuse and the symptoms that appear in children who are exposed to them.

Özet

Amaç: Açığa çıkmayan çocuk ihmal ve istismarı (Çİİ) olguları, çocuğun daha fazla örselenmesine, adli sürecin başlatılamamasına ve çocuğa gereken yardımın yapılamamasına neden olmaktadır. Araştırmada, dört hastanede bir yıl içerisinde kaydedilmiş Çİİ olgularının incelenmesi ve adli bildirimde bulunulmuş olgular ile hastanelerin farklı birimlerinden istismar şüphesi ile yönlendirilmiş olguların karşılaştırılması amaçlanmıştır. Yöntem: Araştırmaya İzmir’de bulunan dört hastanenin ilgili birimlerinde çocuk istismarı kapsamında kayıt altına alınmış olgular dâhil edilmiştir. Veri toplamak amacı ile “Balkan Çocuk İhmal ve İstismarı Epidemiyolojik Çalışması” için oluşturulan aktarım formları kullanılmıştır. Araştırmanın gizliliğinin korunması amacıyla veri toplama ekibi iki klinik psikologdan oluşmuştur. Olguların özellikleri tanımlayıcı istatistikler kullanılarak incelenmiştir. Grupların karşılaştırılmasında t-testi kullanılmıştır. Bulgular: Yüzde 55’i adli olgu olmak üzere toplam 352 olguya ulaşılmıştır. Sağlık çalışanlarınca sevk edilen şüpheli olgularda istismarcının çoğunlukla aile üyesi olduğu, çocukların yaşı ortalamasının daha küçük olduğu saptanmıştır. Çİİ mağduru erkek çocukların %41,3’ü, kız çocukların %24,6’sı ise sağlık personeli tarafından belirlenmiştir. Bu çalışmada, istismara uğrayan çocuklarda okul ile ilgili sorunların ve alkol/madde kötüye kullanımının, kendine zarar verme davranışının ve psikiyatrik bozuklukların en sık karşılaşılan sorunlar olduğu görülmüştür. Sonuç: Aile içinde gerçekleşen istismarın ve erkek çocukların deneyimlediği istismarın daha yüksek oranlarda gizli kaldığına göstermektedir. İstismar türleri ve bunlara maruz kalan çocuklarda gözlenen belirtiler konusunda hem ebeveynlerin hem de okullar, sosyal servisler, kolluk kuvvetleri ve birinci basamak sağlık hizmetleri çalışanlarının bilgilendirilmesi ile istismarın erken belirlenmesi ve gerekli müdahalelerin yapılması olasıdır.