Journals / Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 15 - Sayı: 3
DAHA AKTİF BİR DIŞ POLİTİKA: ADALET VE KALKINMA PARTİSİ’NİN İKİNCİ İKTİDAR DÖNEMİNDE TÜRKİYE’NİN ORTA DOĞU POLİTİKASININ DÂHİLİ ETMENLERİ
- Pages
- 1–24
- DOI
- —
Abstract
Türkiye, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin 2007-2011 yılları arasındaki ikinci iktidar döneminde daha aktif bir dış politika izlemiştir. Bu dönemde Türkiye, artan ölçüde Orta Doğu’daki meselelere dâhil olmuştur. Adalet ve Kalkınma Partisi Türkiye’nin Orta Doğu’daki etkinliğini arttırmaya çalışmıştır. Hükümetin Orta Doğu’da daha aktif ve iddialı bir dış politika izlemesinin sebepleri Türkiye’nin dâhili politikasında ortaya çıkan gelişmelerle açıklanabilir. Hükümetin ikinci iktidar döneminde, Türkiye’nin dâhili kapasitesi artmış ve hükümet bu artışı Orta Doğu’da etkiye dönüştürmeye çalışmıştır. Bunun yanı sıra, hükümet dâhili politikadaki konumunu güçlendirmiş ve bu durum hükümetin dış politikada daha serbest eylemde bulunabilmesini sağlamıştır. Bu çerçevede makalede, Türkiye’nin dâhili politikasındaki gelişmeleri ve bu gelişmelerin Orta Doğu politikasına olan etkileri, neo-klasik realizmin yardımcı varsayımları temelinde analiz edilecektir.
Özet
Turkey pursued a more active foreign policy during the second tenure of the Justice and Development Party between 2007 and 2011. In this period, Turkey increasingly involved itself in issues concerning the Middle East. The Justice and Development Party government tried to increase Turkey’s influence on Middle East politics. The reason for why the government pursued a more active and assertive policy could be found in Turkish domestic political developments. In the second tenure of the government, Turkey’s national capacity increased, and so, the government sought to convert it into influence in the region. Also, the government strengthened its position within the state, thereby be easier to implement foreign policy actions. The paper will elaborate on these developments along with the domestic factors of Turkey’s Middle East policy referring to the auxiliary hypotheses of neoclassical realism.