Opinions On Film Spartacus Within the Framework of Hegel’s Master-Slave Dialectics

Hegel’in Efendi-Köle Diyalektiği Çerçevesinde Spartacus Filmi Üzerine Düşünceler

Abstract

Philosophy trying to grasp the Universe as a whole may make all kinds of opinions that a human may encounter its own subject. This shows that philosophy may have unlimited content in terms of the subject. Therefore, philosophy can reveal its presence wherever a human is found. Cinema is one of these areas. Although cinema has the power to establish and show a totally new world, apart from the known world and creatures in this world, it has never given up human characters. In this respect, thinking in a humanistic way in cinema may be realized through various philosophers, and Hegel, which has an important place in the history of philosophy, can be appropriate for being under consideration in cinema as totally a people-oriented philosopher. Therefore, to assess his ‘dialectical method’ and ‘the master-slave dialectic’ that forms a basis of this method in cinema constitutes the purpose of this study. In this context, Spartacus (Stanley Kubrick, 1960) was analyzed in this study in terms of its compliance with the master-slave dialectic within the framework of Hegel’s dialectical method (phenomenological method).

Özet

Evreni bütün olarak kavramaya çalışan felsefe, insanın karşılaşabileceği her türlü düşünceyi kendi konusu yapabilir. Bu durum, felsefenin konu olarak sınırsız bir içeriğe sahip olabileceğini göstermektedir. Dolayısıyla insanın bulunduğu her alanda felsefe varlığını ortaya çıkarabilir. Bu alanlardan biri de sinemadır. Sinema, bilinen dünya ve bu dünyadaki canlılar dışında yepyeni bir dünya kurup gösterme gücüne sahip olsa da asla insan olan karakterden vazgeçmemiştir. Bu açıdan sinemada insanı düşünmek, çeşitli felsefeciler aracılığıyla gerçekleştirilebilmekte ve felsefe tarihinde önemli bir yeri olan Hegel, tamamen insana yönelmiş bir felsefeci olarak sinemada düşünülmeye uygun olabilmektedir. Dolayısıyla onun ‘diyalektik yöntem’ini ve bu yönteminin temelini oturttuğu ‘köle-efendi diyalektiği’ni sinemada değerlendirmek, bu çalışmanın amacını oluşturmaktadır. Bu bağlamda, çalışmada köle-efendi diyalektiğine uygunluğu açısından Spartacus (Spartaküs, Stanley Kubrick, 1960), Hegel’in ‘diyalektik yöntem’i (görüngübilimsel yöntem) çerçevesinde çözümlenmiştir.