CRİTİCİSM OF THE CLAİM OF THE ABROGATİON OF TEMETTUʿ HAJJ İN THE CONTEXT OF THE İNTERPRETATİON OF THE VERSE 2: 196

BAKARA 196. AYETİN YORUMU BAĞLAMINDA BAZI SAHABÎLERİN TEMETTUʿ HACCINI YASAKLADIĞI İDDİASININ KRİTİĞİ

Abstract

Examining of the expressions in the shi’i tafsirs of al-Tûsî, al-Tabatabâî and al-Shîrâzî in the context of the interpretation of the verse 2: 196, it is seen that a number of the companions notably ‘Umar express that they forbid tamattu’ hajj which is proven in the Qur'an. These interpreters cite many narrations which indicate that these above-cited companions abrogated or repealed the provision of this verse. On the basis of these narrations, they infer that these companions really prohibited or abrogated tamattu’ hajj. In this study, the arguments of this claim of the above-cited interpreters are formerly examined. It is tried to determine whether these arguments are authentic or not. Thereafter, it is examined whether these narrations reveal the fact that the verse of the verse is abrogated or repealed or not and, in the case of the latter, the question of what these narrations mean is answered. In conclusion, some of these narrations are weak and some of them are misunderstood. In terms of abrogation criteria, it is understood that these narrations never indicate abrogation but they merely express a provision based on public interest and this is not in opposition to the text of the Quran.

Özet

Bakara 196. ayetin yorumu bağlamında Şiî müfessirlerden Tûsî, Tabatabâî ve Mekârim Şîrâzî’nin tefsirlerinde yer alan ifadeler incelendiğinde onların başta Hz. Ömer olmak üzere bazı sahabîlerin Kur’an ile sabit olan temettuʿ haccını yasakladıklarını ifade ettikleri görülür. Bu müfessirler söz konusu sahabîlerin, bu ayetin hükmünü ortadan kaldırdıklarına veya neshettiklerine delalet eden birçok rivayet zikretmişlerdir. Bu rivayetlere dayanarak onların gerçekten temettuʿ haccını yasakladıkları veya neshettikleri sonucunu çıkarmışlardır. Sonra da yaptıklarının yanlış olduğunu, böyle bir neshin mümkün olmadığını ispatlama çabasına girmişlerdir. Bu çalışmada önce söz konusu müfessirlerin iddialarını dayandırdıkları deliller incelenmiştir. Bu delillerin sahih olup olmadıkları tespit edilmeye çalışılmıştır. Sonra da bu rivayetlerin, söz konusu ayetin hükmünün ortadan kaldırıldığına veya neshedildiğine delalet edip etmediği incelenmiştir. Bu çalışmanın sonunda bu rivayetlerden bir kısmının zayıf, bir kısmının da yanlış anlaşıldığı neticesine varılmıştır. Nesih kriterleri açısından bu rivayetlerin hiçbir şekilde neshe delalet etmedikleri, sadece maslahata mebni bir hükmü ifade ettikleri ve bunun da Kur’an nassına muhalif olmadığı anlaşılmıştır.