Sufism in the West: Islam in an Interspiritual Age

Abstract

In this article as firstly Teasdale coined, the charasteritics of “Interspiritual Age” are mentioned and detailed how Eastern sufi orders that had been established in the Europe and America contributed to these movements especially after the second part of XX. century. The author both studied the link between these communities with Islam and presented their differences in discourse. The mutual part of four “murshid” that has been mattered here is the emphasis they put on the inner side of the person and the oneness of truth regardless any faith, sect or observance. Occasionally they appeal their participants by use of therminology and method of Tasawwuf. Although they only care the esoteric part of Islam Halman thinks that popularity of Tasawwuf in the West requires to coinsect Islam with -in other words- “New Age” opinions and get in contact with each other.

Özet

Makalede ilk defa Teasdale’nin adlandırdığı şekliyle “İnterspiritüel Çağ”ın özelliklerine değinilmiş, özellikle XX. asrın ikinci yarısından sonra doğu menşeli bazı “sufi”lerin Avrupa ve Amerika’ya gelerek kurdukları “tarikat”ların bu akımlara nasıl katkıda bulundukları detaylandırılarak anlatılmıştır. Yazar hem bu oluşumlarla İslam’ın ilişkisini incelemiş hem de söylemlerinden hareketle birbirinden farklılıklarını ortaya koymuştur. Burada ele alınan dört liderin müşterek tarafı hiçbir din, mezhep, gelenek gözetmeksizin insanın derûnî yönüne ve hakikatin birliğine yaptıkları vurgudur. Zaman zaman tasavvufun terminolojisini ve yöntemini kullanarak bağlılarını kendilerine çekmektedirler. Bunu yaparken İslam’ın sadece bâtınî tarafına eğilseler de Halman’a göre tasavvufun Batı’da yaygınlaşması İslam’ın bahsi geçen “Yeni Çağ” akımlarıyla kesişmesini ve aralarında bir bağ kurulmasını zorunlu kılmaktadır.

Keywords: Batı’da Tasavvuf, Yeni Çağ, İnayet Han, Samuel Lewis, Meher Baba