Harmonization of International Migrants in Turkey : To What Extent are Legal Measures Targeting Integration?

Uluslararası Göçmenlerin Türkiye’ye Uyumu Yasal Düzenlemeler Ne Derece Uyumu/Entegrasyonu Hedefliyor?

Abstract

Turkey follows three kinds of harmonization policy for international migrants. The first aims to createa culturally homogeneous community through integration of migrants of Turkish origin and culture.The second is aimed at groups with a high socio-economic levels, who will contribute to the welfareof the country and not threaten public order and security. The third which can be described as a kindof “temporary harmonization policy”, aims to allow international migrants with low socio-economiclevel temporarily accommodated in the country to be registered formally. The basic principle of thesepolicies is to fight against irregular immigration while allowing migrants with high socio-economiclevel or of Turkish origin and culture to settle in the country permanently. In the Law on Foreigners andInternational Protection, the concept of harmonization is not clearly defined and its policy goals are notspecified. The international protection status defined in this law defines a permanent harmonizationstrategy for migrants coming from Europe, while the permanence of migrants coming from non-European countries varies according to their ethnic identity and socio-economic status. The mainargument of the article is that Turkish migration policy has never defined harmonization from theperspective of creating a community with equal rights. The harmonization of immigrants is socially,economically and legally fragmented and is shaped largely through the context of implementation.The study is based on the systematic analysis of the major written documents of immigration policyand semi-structured interviews with experts working in the Department of Harmonization andCommunication in the Directorate General of Migration Management in Ankara and Istanbul.

Özet

Türkiye, uluslararası göçmenler için üç türlü uyum politikası izlemektedir. Birincisi, kültürel olarakbenzer bir topluluk oluşturma hedefi çerçevesinde Türk soylu ve Türk kültürüne bağlı uluslararasıgöçmen gruplarının uyum politikası, ikincisi ülkenin refahına katkı sağlayabilecek sosyo-ekonomikdüzeyi yüksek, kamu düzeni ve güvenliğini tehlikeye atmayacak grupların uyum politikası, üçüncüsüise sosyo-ekonomik düzeyi düşük uluslararası göçmenlerin geçici olarak ülkede barınmalarınaolanak sunan ve ülkenin yasal kayıt sistemine entegre edilmelerini mümkün kılan “geçici” olaraknitelendirilebilecek yapıdaki bir tür uyum politikasıdır. Bu politikalar ile, Türkiye düzensiz göçlemücadeleyi temel almakta, sosyo-ekonomik düzeyi yüksek ve / veya Türk soylu göçmenlerin kalıcıolarak ülkede barınmalarını hedeflemektedir. Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanun (YUKK)’datanımlanan uluslararası koruma statüleri de uluslararası göçmenlerden sadece Avrupa’dan gelenleriçin daha kalıcı uyum stratejisi belirlemiştir. Avrupa dışından gelenlerin ülkedeki kalıcılığı ise etnikaidiyetlerine ve sosyo-ekonomik düzeylerine göre değişmektedir. Makalenin temel iddiası, Türkiye’ninmevcut göç politikasının oluşum sürecinin başından itibaren uyumu haklarda eşit bir toplulukoluşturma perspektifinden tanımlamadığı, uluslararası göçmenlerin uyumunun, sosyal, ekonomikpolitik ve hukuki olarak parçalı olarak gerçekleştiği, uyum politikasının uygulama safhasında,konjonktürel gelişmelerle şekillenmekte olduğudur. Çalışmada yapılan değerlendirme, uyum konusubağlamında tarihsel süreç içerisinde göç politikasının belli başlı yazılı dokümanlarının sistematikanalizinin yapılması ve Ankara ve İstanbul’da Göç İdaresi Genel Müdürlüğü Uyum ve İletişim DaireBaşkanlığı’nda çalışan uzmanlar ile yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla gerçekleştirilmiştir.