Bone and joint changes in late postburn period

Abstract

Advancements is understanding shock pathophysio-logy and improvements in resuscitation of burn shock in major thermal injury have significantly decreased mortality rate. In contrast, secondary deformities are still a challenging problem after major thermal injury. Bone-joint pathology is seen frequently. Unfortunately, this is seen frequently. Unfortunately this is neglected during the initial care to reduce mortality. 328 patients were included in this study, who were admitted between 1992-1997. Mean age was 27 and the mean burn size was 23 % of TBSA. History, physical examination, radiological evaluation, serum Ca, phosphorous and alkaline phosfatase levels showed occurrence of secondary changes in 54.87 % of patients. We have determined osteoporosis in 145 patients (44.14 %), interphalangial ankylosis in 8 patients (2.43 %), periarticular calcificaiton in 6 patients (1.82 %), Boutonnière deformity in 7 patients (2.13 %), résorption of terminal phalanges in 3 patients (0.91 %), dislocation of interphalangial joint in 6 patients (1.82 %) and osteomyelitis in 5 patients (1.2 %). Immobilization, infection, negative nitrogen balance, and ischemia are thought to cause the late joint and bone changes. It has been concluded that grafting in the early period, control of infection and rehabilitation may reduce morbidity.

Özet

Majör termal yaralanmalarda, yanık şokunun resüstasyonundaki gelişmeler, fizyopatolojinin açıklanması ve yeni tedavi yaklaşımları mortaliteyi belirgin bir şekilde azaltmıştır. Mortalitedeki azalmaya rağmen, majör yanıklardan sonra ortaya çıkan sekonder deformiteler morbiditenin halen önemli bir sorun olduğunu göstermektedir. Bu deformitelerden, kemik ve eklem değişiklikleri önemli oranda izlenmektedir. Ne yazık ki oluşan bu değişiklikler, mortaliteyi azaltmak için yapılan girişimler sırasında çoğunlukla ihmal edilmektedir. 1992-1997 tarihleri arasında GATA Yanık Merkezinde yatarak tedavi edilen ortalama yanık alanları % 23 ve ortalama yaşları 27 olan 328 hastada yanık tedavisi sonrasında gelişen kemik ve eklem deformiteleri prospektif olarak araştırıldı. Anamnez, fizik muayene, radyolojik inceleme, serum kalsiyum, fosfat, alkalen fosfataz ölçümleri rutin olarak yapılan hastaların % 54.87'de sekonder deği-şiklikler izlendi. 144 (% 44.15) hastada osteoporoz, 8 (% 2.43) hastada interfalangial ankiloz, 6 (% 1.82) hastada periartiküler kalsifikasyon, 7 (% 2.13) hastada el parmaklarında Boutonnière deformitesi, 6 (% 1.82) hastada interfalangial eklem dislokasyonu, 5 (% 1.52) hastada osteomyelit, 3 (% 0.91) hastada terminal flanks rezorbsiyonu saptandı. Sonuç olarak, immobilizasyon, enfeksiyon, negatif nitrojen balansı ve iskemi nedeni ile ortaya çıktığı düşünülen geç dönem kemik ve eklem değişikliklerinin erken dönemde greftleme, enfeksiyonun kontrolü ve etkin bir rehabilitasyon ile en aza indirgenebildiği kanaatine varılmıştır.