Warfarin use in patients with atrial fibrillation. Is it used as much as it is needed?

Atriyal fibrilasyonlu hastalarda warfarin kullanımı: Yeterli kadar kullanılıyor mu?

Mustafa ÖZKAN,ŞENAY UZUN,Mehmet UZUN,Ata KIRILMAZ,HURİYE VURAL,Kürşad ERİNÇ,Oben BAYSAN,Ertan DEMİRTAŞ

Abstract

Atrial fibrillation (AF) is an arrhytmia seen frequently in subjects over 60 years of age. Besides hemodynamic changes, it is associated with increased risk ofsystemic embolism. In this study, we investigated the incidence of warfarin use and the reasons of not using warfarin. The study consisted of 100 patients with chronic AF admitted to emergency and cardiac departments (age=68±14 years, male:female ratio-72:28). The patients were asked to fill a data collecting form during their stay in policlinic. The continuous variables were expressed as mean ±1 standart deviation. The comparison of continuous variables were made with Mann-Whitney U test and categorical variables were compared by chi square test. Statistical significance was set at P value < 0.05. It was found that wafarin use is less in older patients, in patients with lower education level, in patients without heart disease and in patients without prior thromboembolic event. Male to female ratio and known risk factor was not different between groups. The mostly declared reason of not using warfarin was lack of prescription (n-38, 71 %). It was followed by presence of adverse reaction (n=10, 19 %) and patient incompliance (n-6, 11 %). In conclusion, warfarin is not used as much as it is indicated in patients with AF. The doctors are the primarily responsible of this

Özet

Atriyal fibrilasyon (AF), 60 yaşın üzerinde yüksek oranda görülen bir aritmidir. Hemodinamik değişiklikler yanında sistemik emboli riskinde de artışla birliktedir. Bu çalışmada polikliniğe başvuran AF hastalarında warfarin kullanma durumu ve kullanmayanların kullanmama nedenleri araştırılmıştır. Çalışmaya acil ve kardiyoloji polikliniğine başvuran ve muayenelerinde kronik AF saptanan 100 hasta (yaş=68±14 yıl, erkek:kadın oranı=72:28) alındı. Hastaların poliklinikte kalışları sırasında bir veri toplama formu doldurmaları istendi. Sürekli değişkenler ortalama ±1 standart sapma olarak ifade edildi. Sürekli değişkenlerin karşılaştırılmasında Mann-Whitney U testi, kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında ki kare testi kullanıldı. P değerinin <0.05 olması anlamlı kabul edildi. Warfarin kullanmayan hastaların daha yaşlı oldukları, daha az eğitimli oldukları, kalp hastalığı varlığının daha az olduğu, önceden tromboembolik olay varlığının daha az olduğu görüldü. Öte yandan, erkek:kadın oranı ve bilinen risk faktörü varlığının farklı olmadığı saptandı. Warfarin kullanmama nedeni olarak hastaların büyük kısmı reçete edilmediğini bildirdiler (n-38, %71). Bunu yan etki saptanması (n=10, %19) ve hastaların kendilerinin bırakması (n=6, % 11) izledi. Sonuç olarak, warfarin AF hastalarında gerektiği sıklıkta kullanılmamaktadır. Bunda hekimlerin sorumluluğu büyüktür.