Comparasion of spermac and diff-quik staining methods in the assessment of sperm morphology in asthenozoopermia cases

Asthenozoospermia olgularında sperm morfolojisi değerlendirmede spermac ve diff-quik boya yöntemlerinin karşılaştırılması

Abstract

Comparison of Spermac and Diff-quik staining methods in the assessment of sperm morphology in asthenozoopermia cases Sperm motility problems (Asthenozoopermia) is one of the major causes of male infertility. In cases with asthenozoop- ermia infertility increases to a greater extent when sperm morphology disorders are added to coexisting motility disor- ders. A total of 65 males (21 males with sperm motility dis- order and 44 males without this disorder) who referred to the in vitro fertilization unit of Dokuz Eylul University Medical School between November 15, 2004 and April 5, 2005 were included in the present study. Spermac and Diff-quik staining methods were used in the assessment of sperm morphology in all semen samples. Test results showed consistency with both staining methods on 55 semen samples examined. Sperm mor- phology was normal in 32 semen samples with consistent test results by both methods, while the percentage of morpho- logy was low in 23 cases. In 7 of remaining 10 cases, the sperm morphology was in the normal range with Diff-quik staining method while an abnormal percentage was detected with Spermac method. In 3 cases the sperm morphology was within normal limits with Spermac staining method while Diff-quik staining method demonstrated abnormal sperm morphology. Statistical analysis with Mc Nemar test demon- strated that both staining methods were reliable. Since nei- ther of the two methods used in the evaluation of sperm mor- phology has proven superiority to the other, a cost reduction may be provided by choosing the economical one.

Özet

Tavşanlarda deneysel model çalışılarak akut apandisitin evreleri değerlendirilmiştir. Yeni Zelanda ırkından, ağırlıkları yaklaşık 3000 gr olan yirmi bir adet erkek tavşan (oryctogalus cuniculus) çalışmaya dahil edildi. Hayvanlar üç gruba ayrıldı. Deneysel modelde apandiks yaklaşık 7-8 cm distalinden 0 numara ipekle ligate edildi. Grup I'dekilere ligasyondan 12 saat, Grup II'dekilere 24 saat, Grup III'dekilere 36 saat sonra apandektomi yapıldı. Bütün apandektomi materyalleri makroskopik ve mikroskopik olarak değerlendirildi. Olguların hepsinde apandiksin deneysel obstrüksiyonu histopatolojik olarak insanlardakine benzer şekilde apandiks duvarında inflamatuvar değişiklikler ile sonuçlandı. Apandiks obstrüksiyonundan sonra geçen zaman ile histopatolojik bulgular arasında yakın bir ilişki vardı. Deneysel çalışmamızın verileri ışığında apandiks ligasyonu akut apandisit modeli oluşturmada başarılı bir yöntem olarak bulunmuştur.