Efficacy of ozone therapy on acute muscle strain model of rat

Mehmet Murat SEVEN,YAVUZ YILDIZ,Turgut TOPAL,Ahmet KORKMAZ,Ömer AYKUTLUĞ,Türker TÜRKER,Emin Özgür AKGÜL,Tevfik HONCA,Nuri YİĞİT,Yıldırım KARSLIOĞLU,Enis MACİT

Abstract

Efficacy of ozone therapy on acute muscle strain model of ratStrain type injuries constitute about 90% of all sports injuries characterized by musle tissue damage. We aimed to investigate the efficiency of ozone on strain injury on rats and to compare with effects of diclofenac. A total of 72 male SpregueDawley rats, weighing 200-250 gram were used in our study. All subjects were clustered into four main groups, as follows: ozone group, strain group, strain+ozone, strain+diclofenac. In strain model, a load of 1,5 times of subject’s body weight was suspended to one of the hind legs of the anesthesized rat to overstrech the tibialis anterior muscle. The procedure repeated twice for 20 minutes episodes. The subjects were then sacrificed to see the biochemical and histological changes at end of the 6th, 12th, 72nd hours. Our findings showed that strain caused marked increase of muscle enzymes and the increases were less prominent in the diclofenac and ozone groups. We didn’t notice enzyme and/or histological changes on muscle in the ozone group. Our data suggest that ozone have similar and sometimes even better therapeutic results to diclofenac on muscle tissue. We think that ozone might alleviate the extent of injury due to strain, like NSAID and could have a potential to be used in the clinical practice

Özet

Kas dokusu hasarına yol açan spor yaralanmalarının %90'ı strain tipi zedelenmelerdir. Çalışmamızda; deneysel olarak sıçanlarda oluşturulan strain modelinde ozonun etkinliğinin araştırılması ve diklofenakın etkinliği ile karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışmamız 200-250 gram ağırlığında 72 adet Sprague-Dawley türü erkek sıçan üzerinde gerçekleştirildi. Sıçanlar basit rastgele örnekleme yöntemiyle, strain yapılmadan ozon uygulanan, yalnızca strain, strain oluşturulup ozon uygulanan ve strain oluşturulup diklofenak uygulanan 4 ana gruba ayrıldı. Strain modelinde, anestezi altındaki her deneğin arka bacaklarından birine, tibialis anterior kasına germe kuvveti uygulanacak şekilde, deneğin vücut ağırlığının 1,5 katı ağırlık asıldı. I?şlem, arasında 3 dakika dinlendirme periyodu olan 20'şer dakikalık ardışık iki epizod halinde uygulandı. Uygulama sonrası, her gruptan 6'şar denek, sırasıyla 6ncı, 12nci ve 72nci saatlerde sakrifiye edilerek, biyokimyasal ve histolojik değişiklikler yönünden değerlendirildi. Bulgularımız, strain modelinin kas enzimlerinde belirgin bir atışa neden olduğunu göstermiştir. Enzimlerdeki artış, diklofenak ve ozon gruplarında daha az belirgindi. Sadece ozon grubunda ise, kas dokusu hasarına ait herhangi bir enzim seviyesi ve/veya histolojik değişikliğe rastlanmadı. Çalışma verilerimiz, hasarlı kas dokusu üzerinde ozonun, diklofenak ile benzer hatta bazı deneklerde daha iyi törapötik sonuçlara sahip olduğuna işaret etmektedir. Araştırmamız ozonun strain hasarının yayılımını hafifletebileceğini ve klinik pratikte kullanılabilecek bir potansiyele sahip olduğunu göstermektedir