Which is the most effective method for pain indication in patients?

Abstract

Background and aims: An investigation was carried out to determine which of the various methods for indicating pain would be best understood by patients in the period prior to surgery and in the early and late post-operative periods. Facial Pain Rating Scale (FPRS), Verbal Rating Scale (VRS), Numeric Rating Scale (NRS), Visual Analog Scale (VAS 10), Visual Analog Scale (VAS 100), and an adaptation of the Me Gill Pain Questionnaire (MPQ) were used. Materials and Method: Two hundred cases between the ages of 18 and 70 (46 ± SD 14) who had pain and would undergo surgery with general anaesthesis were taken within the scope of this study. The cases were divided into four groups according to their level of education: primary, middle, and high school and university. The methods were explained by the researchers to the patients in the period before surgery. The patients indicated the intensity of their pain at three different times: during the pre-oper-ation visit, in the recovery room (early period), on the ward (late period). Results: Regarding the intelligibility of pain measurements, statiscal differences were found in terms of the gender and education level of the cases (p<0.01, both). FPRS, marked by 116 (58%) of cases, was the most intelligible and VAS 10 and VAS 100, marked by 5 (2,5%) and 6 (3%) of cases, were the least intelligible methods. Discussion: FPRS, generally used with children, can be used just as effectively with adults. VAS was established as the least intelligible method and thus should be considered for further research. Pain indication methods must be standardized for better understanding and internalization.

Özet

Amaç: Farklı ağrı değerlendirme yöntemlerinin (Faces Pain Rating Scale [FPRS], Verbal Rating Scale [VRS], Numeric Rating Scale [NRS], Visual Analog Scale [VAS 10], Visual Analog Scale [VAS 100], değiştirilmiş Me Gill Pain Questionnaire [MPQ]), ameliyat öncesi, erken ve geç ameliyat sonrası dönemde, hastalar tarafından anlaşılabilirliği araştırıldı. Yöntem: Yaşları 18-70 arasında, ağrısı olan ve genel anestezi altında ameliyat olacak, 200 olgu çalışma kapsamına alındı. Olgular öğrenim durumlarına göre dört gruba ayrıldı. Araştırmacı, olgulara ameliyat öncesi dönemde değerlendirme yöntemlerini tanıttı. Olgular ağrı şiddetlerini; ameliyat öncesi ziyarette, ameliyat sonrası ayılma odasında (erken dönem), ve serviste (geç dönem) olmak üzere üç aşamada işaretlediler. Bulgular: Ağrı ölçeklerinin anlaşılır lığında; hastaların cinsiyeti ve öğrenimleri bakımından istatistiksel fark bulundu (p<0.01, p<0.01). FPRS 116 (%58) olgu tarafından işaretlenerek en anlaşılır, VAS 10 ve VAS 100 sırasıyla 5 (%2,5) ve 6 (%3) olgu ile en az anlaşılır yöntemler oldular. Grup Vde FPRS' yi anlaşılır bulma oranı %74, Grup IV de %41; Grup Vde NRS'yi anlaşılır bulma oranı %8, Grup TVde %22 olarak tespit edildi (p<0.01,p<0.01). Sonuç: Çalışmamızda, çocuklara uygulanan FPRS' nin, erişkinlerde de en anlaşılır, VAS'in ise en az anlaşılır ağrı değerlendirme yöntemi olması, araştırmalar açısından düşündürücü bulunmuştur. Ağrı değerlendirme yöntemleri, anlaşılırlığı kolaylaştırmak için standardize edilmelidir.