Comparison of Short Segment Pedicle Screw Fixation Including the Fractured Vertebra Versus Long Segment Fixation in Thoracolumbar Fractures

Torakolomber Kırıklarda Kırık Omurgaya Vida Yerleştirilerek Uygulanan Kısa Segment Posteriyor Pedikül Vidası Tespiti ile Uzun Segment Tespitin Karşılaştırılması

Abstract

Objective: To compare the radiologic outcomes of short-segment fixation (SSF-P) with screw insertion into the fractured vertebra versus long-segment fixation (LSF), without fractured-level screw for the treatment of unstable thoracolumbar fractures. Methods: Radiological parameters of 17 patients who had SSF-P or LSF for the treatment of unstable thoracolumbar fractures and had at least oneyear fallow-up duration were retrospectively evaluated. Local kyphosis (LK) angle and anterior vertebral height (AVH) value were measured from the preoperative, early postoperative and follow-up radiographs; intergroup comparisons were performed. Results: The mean age of the patients (male: 12, female: 5) was 50.1±12.8 years and the mean follow-up duration was 15.7±6.4 months. Fracture levels were L1 (n=8), L2 (n=5), T12 (n=2), L3 (n=1) and L4 (n=1). SSF-P was performed for 9 patients and LSF for 8 patients. The mean preoperative LK angles were 17.4±10.6° in the SSF-P group and 16.5±5.8° in the LSF group (p=0.83). In early postoperative measurements, the mean LK angles were 6.9±5.6° in the SSF-P group and 10.3±7.3° in the LSF group (p=0.14). In the follow-up evaluation, they were 8.8±5.8° and 12.0±7.2°, respectively (p=0.36). Preoperative mean AVH values were 72.4±14.5% in the SSF-P group and 56.4±14.8% in the LSF group (p=0.05). In early postoperative measurements, AVH values were 88.5±9.5% in the SSF-P group and 75.6±18.5% in the LSF group (p=0.13). In the follow-up evaluation, they were 86.6±11.3% and 69.1±19.5%, respectively (p=0.06). Conclusion: Radiological outcomes of SSF-P were similar to LSF in the treatment of unstable thoracolumbar burst fractures. We recommend the SSF-P method, which provides a stable fixation without sacrificing mobile segments, in the treatment of unstable burst fractures.

Özet

Amaç: İnstabil torakolomber kırıklarda, kırık omurgaya pedikül vidası yerleştirilerek uygulanan kısa segment posteriyor pedikül vidası tespitinin (KST-P) radyolojik sonuçlarının, kırık omurgaya vida yerleştirmeden uygulanan uzun segment posteriyor pedikül vidası tespiti (UST) ile karşılaştırmasıdır. Yöntemler: Torakolomber bölgenin instabil kırıkları nedeniyle KST-P veya UST uygulanan, AOSpine torakolomber kırık sınıflamasına göre kırık tipi A4 veya B2 olan ve en az 1 senelik takibi olan 17 hastanın radyolojik verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Cerrahi öncesi, cerrahi sonrası erken dönem ve son takip radyografilerinde, lokal kifoz (LK) açısı ve anterior vertebra yükseklik (AVY) değerlerleri ölçüldü; gruplar arası karşılaştırma yapıldı. Bulgular: Hastaların (erkek: 12, kadın: 5) ortalama yaşları 50,1±12,8, ortalama takip süreleri 15,7±6,4 aydı. Kırık seviyeleri L1 (n=8), L2 (n=5), T12 (n=2), L3 (n=1) ve L4’tü (n=1). Dokuz hastaya KST-P, 8 hastaya ise UST uygulandı. Cerrahi girişim öncesi, KST-P grubunda ortalama LK açısı değeri 17,4±10,6°, UST grubunda 16,5±5,8 dereceydi (p=0,83). Cerrahi sonrası erken dönemde, bu değerler KST-P grubunda 6,9±5,6°, UST grubunda ise 10,3±7,3° (p=0,14); takip grafilerinde KST-P grubunda 8,8±5,8°, UST grubunda ise 12,0±7,2° olarak ölçüldü (p=0,36). AVY değeri, KST-P grubunda cerrahi girişim öncesi ortalama %72,4±14,5, UST grubunda %56,4±14,8 idi (p=0,05). Cerrahi sonrası erken dönemde, bu değerler KST-P grubunda %88,5±9,5, UST grubunda %75,6±18,5 (p=0,13); takip grafilerinde KST-P grubunda %86,6±11,3, UST grubunda ise %69,1±19,5 olarak ölçüldü (p=0,06). Sonuç: İnstabil torakolomber patlama kırıklarında, KST-P ile, UST’ye benzer radyolojik sonuçlar elde edilmiştir. Hareketli segmentleri feda etmeden, stabil bir tespit elde etmeyi mümkün kılan bu yöntemin, instabil patlama kırıklarının tedavisinde tercih edilmesi gerektiğini düşünüyoruz.