Optik koherens tomografi ve konfokal tarayıcı lazer oftalmoskopinin tanısal yeteneklerinin oküler hipertansif, glokom şüphesi ve glokom olgularında incelenmesi

Evaluation of diagnostic ability of optical coherence tomography and confocal scanning laser ophthalmoscopy among ocular hypertension, suspected glaucoma and glaucoma patients

Abstract

Purpose: To compare the discriminating ability of the optic nerve head (ONH) and retinal nerve fiber layer (RNFL) parameters in ocular hypertension (OHT), glaucoma suspect (GS) and primary open angle glaucoma (POAG). Materials and Methods: Two hundred and nine subjects (62 with OHT, 65 with GS, 82 POAG) were studied retrospectively. ONH configuration was analyzed by Heidelberg Retinal Tomograph III (HRTIII ), RNFL was analyzed by Spectralis Optical Coherence Tomography (SD-OCT). Global and sectoral (temporal, superotemporal, superonasal, nasal, inferonasal, and inferotemporal) optic disc and RNFL parameters were evaluated. The areas under the receiver operator characteristic curve (AUC) were calculated for each HRTIII and SD-OCT parameter to compare the discriminating ability of each imaging method to differentiate between OHT, GS, POAG eyes. Agreement between Moorfields regression analysis (MRA) of HRT and global RNFL categorical classification of SD-OCT was also investigated. Results: The global rim area (AUC:0.725) and the inferotemporal RNFL thickness (AUC:0.700) demonstrated the best diagnostic performance to discriminate OHT from POAG patients for the HRTIII and SD-OCT respectively. Regarding AUCs distinguishing GS from POAG eyes, both HRT III and SD-OCT parameters had a suboptimal performance. No agreement was found between the MRA classification of HRTIII and global classification of SD-OCT RNFL analysis. Conclusions: This study demonstrated fairly good performance of the SD-OCT and HRTIII in discriminating eyes with OHT and glaucoma. Although the performance of the RNFL assessment seems to be better than the optic disc assessment, however, both methods performed less well for discriminating the glaucoma from suspected glaucoma.

Özet

Amaç: Optik sinir başı (OSB) ve retina sinir lifi tabakasına (RSLT) ait parametrelerin, oküler hipertansif (OHT), glokom şüphesi (GŞ) ve primer açık açılı glokom (PAAG) olgularını ayırt edebilme yeteneklerinin karşılaştırılması. Gereç ve Yöntem: İki yüz dokuz olguya ait kayıtlar (62’si OHT, 65’i GŞ ve 82’si PAAG) geriye dönük olarak incelendi. OSB özel- likleri Heidelberg Retinal Tomografi III (HRT III) ile RSLT ise Spectralis Optik Koherens Tomografisi (SD-OKT) ile analiz edildi. OSB ve RSLT’na ait global ve sektörel (temporal, süperotemporal, süperonasal, nasal, inferonasal, ve inferotemporal) parametreler incelendi. Her iki görüntüleme yöntemine ait tüm parametreler için eğri altında kalan alan (AUC) hesaplanarak HRT III ve SD OKT’nin OHT, GŞ, PAAG’lu gözleri ayırt edebilme yetenekleri araştırıldı. Ayrıca HRT’ye ait Moorfields regresyon analizi (MRA) ile SD-OKT’deki global RSLT kategorik sınıflamalarına ait tanıların birbirleri ile uyumları incelendi. Bulgular: OHT’nu PAAG’dan ayırt etmede en iyi tanısal performansı HRT’de global rim alanının (AUC:0.725) ve SD-OKT’de in ferotemporal RSLT kalınlığının (AUC:0.700) gösterdiği tespit edildi. GŞ’li olguların PAAG olgulardan ayırt edilmesinde hem HRT III’de hem de SD-OKT’nin performansı yetersiz bulundu. Ayrıca bu üç olgu grubunda SD-OKT’nin RSLT analizi ile HRT III’ün MRA arasında tanısal sınıflamalar açısından uyum olmadığı görüldü. Sonuç: Bu çalışmada SD-OKT ve HRT III’ün OHT’nu PAAG’dan ayırt etmede iyi bir performans gösterdikleri görüldü. Ancak her iki analiz yöntemi glokom şüphesi olan olguları glokomdan ayırt etmekte başarılı bulunmadı.