Çocukluk çağı dirençli epilepsi olgularında D vitamini düzeyinin değerlendirilmesi

Abstract

Objective: Vitamin D deficiency has been reported in children using antiepileptic drugs. Multiple antiepileptic drugs may conceivably increase the risk of vitamin D deficiency. The aim of this study is to determine vitamin D status and risk factors for vitamin D deficiency in children with refractory epilepsy. Methods: Forty children with refractory epilepsy evaluated in our tertiary pediatric neu- rology outpatient clinic were included in the study, and serum 25-hydroxy vitamin D, parathyroid hormone, calcium, phosphate and alkaline phosphatase levels were assessedd. Vitamin D deficiency was defined as 25-hydroxy vitamin D levels <20 ng/mL, and insuffici- ency between 21 and 29 ng/mL. Correlations between vitamin D levels and type of epilepsy (generalized or localized), etiology of epilepsy (symptomatic vs idiopathic), body mass index, frequency of seizures, number, and type (old or new; enzyme inducing or not) of antiepileptic drugs, presence of intellectual disability, ambulatory status and gross motor function classification scores were evaluated. Results: The study group consisted of 17 boys and 23 girls with a mean age of 6.65±5.29 years. Vitamin D deficiency was identified in 25 (62.5%) and insufficiency in 6 (15%) the patients. There was no correlation between vitamin D levels and type of epilepsy, etiology of epilepsy, body mass index, seizure frequency, number of antiepileptic drugs, type of antiepileptic drugs, presence of intellectual disability, ambulatory status and gross motor function classification scores. Conclusion: We found that vitamin D deficiency was increased in this cohort of children with refractory epilepsy. Vitamin D level should be monitored in patients with refractory epilepsy irrespective of the potential risk factors.

Özet

Amaç: Antiepileptik ilaç kullanan çocuklarda D vitamini eksikliği görülebileceği bildirilmiştir. Çoklu antiepileptik ilaç kullanımının D vitamini eksikliği riskini arttırabileceği düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı dirençli epilepsisi olan olgularda D vitamini düzeyinin ve D vitamini eksikliği ile ilişkili olabilecek risk faktörlerinin belirlenmesidir. Yöntemler: Çocuk nöroloji polikliniğinde dirençli epilepsi olarak değerlendirilen 40 olgu çalışmaya dâhil edildi. Hastaların 25-OH D vitamini, kalsiyum, fosfor, alkalen fosfataz ve paratiroid hormon düzeyleri değerlendirildi. D vitamini eksikliği 25-OH D vitamin düzeyi- nin <20 ng/mL; D vitamin yetmezliği 25-OH D vitamin düzeyini 21 ve 29 ng/mL arasında olması olarak tanımlandı. D vitamin düzeyi ile birlikte epilepsi tipi, epilepsi etiyolojisi, vücut kitle indeksi, nöbet sıklığı, antiepileptik ilaç sayısı, antiepileptik ilaçların türü, eşlik eden mental retardasyon, ambulatuvar durum ve kaba motor fonksiyon klasifikasyon skorları değerlendirildi. Bulgular: Olguların 17si erkek, 23ü kızdı. Ortalama yaş: 6,65±5,29 idi. D vitamini eksikliği 25 olguda (%62,5) ve D vitamini yetmezliği 6 olguda (%15) saptandı. D vitamin düzeyi ile epilepsinin tipi ve etiyolojisi, vücut kitle indeksi, nöbet sıklığı, antiepileptik ilaçların türü, eşlik eden mental retardasyon, ambulatuvar durum ve kaba motor fonksiyon klasifikasyon skoru arasında anlamlı ilişki saptanmadı. Sonuç: Dirençli epilepsili olguların değerlendirildiği çalışmamızda D vitamini eksikliği ve yetmezliği yüksek oranda saptanmış olup, tüm dirençli epilepsili hastalarında risk faktörlerinden bağımsız D vitamini düzeyi kontrol edilmelidir.