Mass politics and political posters: the case of Bolsheviks

Abstract

Contrary to the assertions and theoretical assumptions of the Totalitarian School which was erstwhile hegemonic in Soviet historiography, Bolsheviks did not have an omnipotent power in the early Soviet society. It is only a myth that the power of the Bolsheviks was based only on coercion and concentrated merely on the construction of state institutions. As other political groups, they also tried to obtain the consent of ordinary people. To this end, Bolsheviks recruited various means of mass politics in order to procure the mobilization of the society, since they needed legitimacy to reinforce and consolidate their power, to control the society efficiently, to continue the military and economic war and to build up a society of their own imagination. Bolsheviks tried to make use of all kinds of instruments of mass politics such as press, pamphlets, theatre, cinema, music, campaigns, spectacles, festivals, sport activities etc. Political posters were such illustrative means and medium of mass politics and social mobilization. Millions of them were printed and circulated all over the country. These illustrative sources are a valuable mine for historians to dig out precious information about the mentality of the new regime. They also provide hints on how Bolsheviks depicted their political discourse on the walls.

Özet

Sovyet tarihyazımmda bir zamanlar hegemonik olan Totaliteryen Paradigma'nm iddialarının aksine Erken Dönem Sovyet toplumunda Bolşeviklerin her şeye hâkim bir iktidarlarından bahsetmek mümkün değildir. Bolşevilderin özellikle erken dönemlerde iktidarlarını çıplak şiddet ile ve sadece devletin inşasına odaklanarak sağladıkları bir efsaneden ibarettir. Her politik grup gibi onlar da iktidarlarını sağlamlaştırmak için halicin rızasını almak zorundaydılar. Bundan dolayı çok faldı kitle siyaseti örüntülerini devreye sokarak toplumun seferberliğini gözeten politikalar üretmişlerdir. İktidarlarını pekiştirmek, topluma daha fazla nüfuz etmek, devam eden askerî ve iktisadi savaşı sürdürebilmek ve tahayyüllerindeki toplumu inşa edebilmek için meşruiyetlerine halel getirmemeleri gerekmekteydi. Bundan dolayı gazetelerden bildirilere, tiyatrodan sinemaya, müzikten siyasal kampanyalara, festivallerden spora, her türlü İdde siyaseti araçlarına başvurmuşlardı. Bolşeviklerin kitie siyaseti pratikleri bu sürecin tek elden, merkezî olarak örgüdenmiş ve kamusal alanı tek tipleştiren bir süreç olmadığına işaret etmektedir. Bu araçlardan biri de devrim sırasında ve sonrasında milyonlarca basılan Siyasal afişlerdir. Bunlar tarihçi açısından çok kıymetli bilgiler ihtiva eden madenlerdir. Bu görsel malzeme hem yem rejimin zihniyetini anlamak hem de Bolşevilderin söylemlerinin nasıl tasvir edildiğini, somut olarak nasıl bir görünüme büründüğünü göstermesi açısından tarihçiler için paha biçilmez kaynaklardır.