Journals / Journal of Turkish Spinal Surgery / 2015 / Cilt: 26 - Sayı: 1
DEJENERATİF OMURGA TEDAVİSİNDE İNTERBODY FÜZYONUN SAKRAL PEDİKÜL VİDASI SAĞKALIMINA ETKİSİ
- Pages
- 43–46
- DOI
- —
Abstract
Purpose: Analyze the prevalence of sacral screw loosening following posterior long segment instrumentation and fusion in adult spine.Material methods: 66 patients who were diagnosed with adult spinal deformity with L5-S1 degeneration and treated using posterior instrumentation and PL or interbody fusion in our institute between 2003-2008 were included in the study. Anterior-posterior projection and lateral lumbosacral and CT projections were used for radiologic evaluation of patients. Patients were reviewed retrospectively under two groups: interbody fusion and posterolateral (PL) fusion. Standard lumbosacral X- ray was performed to evaluate pseudo arthrosis or sacral pedicle screw loosening. Preoperative and postoperative VAS scores were measured for functional assessment.Results: Patients age were 69.1 and mean follow-up was 8.8 years (6-11 years). 48 patients had degenerative spinal deformity and 18 patients had degenerative spondylolisthesis. We applied posterior instrumentation with posterolateral fusion in 50 patients and posterior instrumentation with interbody fusion in 16 patients. All procedure included L5S1 segment. Level of posterior instrumentation mean was 5.9 . In PL fusion group 12 patients had sacral screw failure (24%) but no sacral screw failure in interbody fusion group (p<0,005). VAS scores increased in both groups but in interbody fusion decrease was more prominent than PL fusion group (p < 0,05)Conclusion: Interbody fusion of L5-S1 disc area for treatment of degenerative lumbar disease in patients with L5-S1 degeneration results positively on survival of the sacral pedicle screws
Özet
Amaç: Çalışmamızda yetişkin yaş grubunda uzun seviye posterior enstrümantasyon yapılan hastalarda cisimler arası füzyonun sakral vida gelişimi sıklığına etkisini araştırmayı amaçladık.Materyal-Metod: Çalışmamızda 2003-2008 arasında, L5-S1 segmentinde dejenerasyonu bulunan ve posterior enstrümantasyonla tedavi edilen dejeneratif omurga tanılı 66 hasta retrospektif olarak değerlendirildi. Sadece posterolateral füzyon yapılanlar ve posterolateral füzyona L5-S1 cisimler arası füzyon eklenenler olarak iki gruba ayrılan hastalar radyolojik olarak ön-arka ve lateral lumbosakral grafiler ve bilgisayarlı tomografiyle değerlendirildi. Standart grafiler ile psödoartroz ve sakral vidada kırık ya da gevşeme değerlendirildi. Ameliyat öncesi ve sonrası fonksiyonel değerlendirmede VAS skoru kullanıldı. İstatistiksel analizler için SPSS (Statistical Package Social Sciences for Windows 12.0 ) programı kullanıldı. p<0,05 sonucu istatistiksel anlamlı olarak değerlendirildi. Sonuçlar: Hastaların ortalama yaşı 69.1 ve ortalama takip süresi 8,8 yıl (6-11 yıl) idi. 48 hastada dar kanalın eşlik ettiği dejeneratif omurga ve 18 hastada dejeneratif spondilolistezis bulunmaktaydı. 50 hastaya uzun segment posterior enstrümantasyon ile birlikte posterolateral füzyon, 16 hastaya ise uzun segment enstrümantasyon ve L5-S1 cisimler arası füzyon uygulandı. Ortalama posterior enstrümantasyon seviyesi 5.9 idi. Sonuçta, cisimler arası füzyon uygulanan grupta sakral vidalarda yetmezlik görünmezken, diğer grupta 12 hastada (% 24) gevşeme görülmekteydi. (p<0.05) Klinik olarak, cisimler arası füzyon yapılan grupta VAS skoru istatistiksel olarak daha iyiydi. (p<0.05)Çıkarımlar: Lomber dejeneratif omurga hastalığının tedavisinde L5-S1 seviyesinde yapılan interbody füzyon uzun seviye enstrümantasyon yapılan hastalarda sakral pedikül vidasının gevşemesini azaltması ve daha iyi klinik sonuçlar sağlaması nedeniyle tercih edilebilir bir yöntemdir