Pnömoni nedeniyle hastaneye yatırılan çocuklarda hiponatremi

Abstract

Objective: Hyponatremia is the most common elec- trolyte disorder in children hospitalized for various reasons. In this study, we aimed to determine the frequency of hyponatremia in children hospitalized due to pneumonia and to analyze the factors associ- ated with its occurence. Material and Methods: The medical records were retrospectively reviewed for 92 children (57% boys) with pneumonia aged 2 to 17 years. Information on variables including the childs age and gender, clinical features of pneumonia, duration of hospitalization, nonspecific markers of inflammation, and biochemical examinations (urea, creatinine, sodium) were also recorded. Patients were grouped according to serum sodium levels; normonatremia (135-145 mmol/L), mild hyponatremia (131-134 mmol/L), moderate hyponatre- mia (126-130 mmol/L), severe hyponatremia (≤125 mmol/L), and hypernatremia (>145 mmol/L). Results: Twenty five (27%) patients had mild hypo- natremia, four (4%) patients had moderate hypona- tremia. There was no patient with severe hyponatre- mia or hypernatremia. Although the mean age was similar in children with hyponatremia and normal serum sodium levels, hyponatremia is more common in boys. The serum sodium levels were negatively correlated with acute phase reactants including leu- cocyte count (r=-0.373, p=0.001), the percentage of neutrophils (r=-0.251, p=0.025) and C-reactive protein level (r=-0.261, p=0.019). However, it was not associ- ated with clinical findings and the duration of hospital- ization. The degree of hyponatremia seems to be asso- ciated with acute phase reactants including leucocytes count, the percentage of neutrophils and CRP levels. Conclusion: Hyponatremia is very common among children hospitalized with pneumonia but is usually mild. We suggest that serum and urine sodium levels be monitored closely in patients hospitalized with pneumonia.

Özet

Amaç: Hiponatremi hastaneye yatırılarak tedavi edilen olgularda sık görülen bir elektrolit anormalliktir. Bu çalışmanın amacı pnömoni tanısı ile hastaneye yatırıl- mış çocuklarda hiponatremi sıklığını belirlemek ve oluşumuna eşlik eden faktörleri incelemektir. Gereç ve Yöntemler: Çalışmada pnömoni tanılı 2-17 yaş arasındaki 92 (%57 erkek) hastanın tıbbi kayıtları geriye dönük olarak incelenmiştir. Çocuğun yaşı, cinsi, pnömoninin klinik özellikleri, hastanede yatış süresi, nonspesifik enflamasyon belirteçleri ve biyo- kimyasal değerleri (üre, kreatinin ve sodyum) kayde- dildi. Hastalar serum sodyum düzeylerine göre; nor- monatremi (135-145 mmol/L), hafif hiponatremi (131- 134 mmol/L), orta hiponatremi (126-130 mmol/L), ağır hiponatremi (≤125 mmol/L) ve hipernatremi (>145 mmol/L) olarak gruplandırıldı. Bulgular: Yirmi beş (%27) hastada hafif, 4 (%4) has- tada orta düzeyde hiponatremi mevcuttu. Ağır hipo- natremi ya da hipernatremi hiçbir hastada gözlenme- di. Hiponatremili ve normonatremili olgular arasında yaş açısından bir farklılık yoktu; ancak hiponatremi erkek çocuklarda daha sıktı. Serum sodyum düzeyle- ri ile lökosit sayısı (r=-0,373, p=0,001), mutlak nötrofil sayısı (r=-0,251, p=0,025) ve C-reaktif protein (r=-0,261, p=0,019) arasında negatif korelasyon mevcuttu. Hiponatreminin hastanede yatış süresi üzerine herhangi bir etkisi saptanmamıştır. Hiponatreminin derecesi ile lökosit sayısı, mutlak nötrofil sayısı ve CRP arasında anlamlı ilişki görülmektedir. Sonuç: Pnömonili çocuklarda, hafif düzeyde hiponat- remi sık görülen bir laboratuar anormalliğidir. Pnömoni nedeni ile hastaneye yatırılan çocuklarda parenteral sıvı başlanırken bu durum göz önüne alınmalı ve serum sodyum düzeyi yakından izlenmelidir.