Tannic acid oxidation by electroperoxone

Abstract

The electro-peroxone (E-peroxone) process as an advanced oxidation process integrates ozonation and electrooxidation processes in a system. E-peroxone process produces in situ H2O2 from the excessive oxygen during ozone generation. E-peroxone provides a highly oxidative reaction conditions due to further reaction of H2O2 with ozone to produce OH• radicals. Since tannic acid has low pH and ozone-reactive aromatic content as its characteristic behavior, the superiority of the E-peroxone process to form more OH• radicals has not been achieved under tannic acid oxidation conditions. By converting the ozonation system to E-peroxone, 10% more dissolved organic carbon mineralization was provided. While H2O2 did not directly involved in the oxidation of tannic acid, the molecular ozone reaction dominates the oxidation at the beginning of the reaction. With the formation of less ozone-reactive structures (i.e. carboxylic acids), the oxidation is directed by the OH• radicals and the mentioned efficiency was provided in E-peroxone process.

Özet

Elektroperokson (E-perokson) prosesi, ozon ve elektrooksidasyon proseslerini bir arada bulunduran bir ileri oksidasyon yöntemidir. E-perokson prosesi, oksijenden ozon üretiminde jeneratörün dönüşüm veriminin düşük olmasından faydalanarak, enerji kaybı olarak sisteme verilen oksijeni, karbon bazlı katotta indirgeyerek hidrojen perokside dönüştürür. Hidrojen peroksidin sonrasında ozon ile reaksiyona girerek OH• radikalleri oluşturması nedeniyle E-perokson, yüksek oksidasyon özelliğine sahip proses şartları sağlar. Ancak, tannik asidin düşük pH’ya ve ozon reaktif aromatik yapıya sahip karakteristik özellikleri sebebi ile E-perokson prosesinin daha fazla OH• radikali oluşturma üstünlüğü, tannik asit oksidasyonu şartlarında elde edilememiştir. Ozonlama sisteminin E-peroksona dönüştürülmesiyle %10 daha fazla çözünmüş organik karbon mineralizasyonu sağlanmıştır. Tannik asidin oksidasyonunda H2O2 doğrudan görev almazken, reaksiyon başlarında moleküler ozon reaksiyonu domine etmiştir. Ozona daha az reaktif karboksilik asitlerin oluşmasıyla, oksidasyon OH• radikalleri tarafından yönetilmiş ve sözü edilen verim artışı sağlanmıştır.