Prevalance of iron deficiency and iron deficiency anemia among 7-14 years old children in Samsun

Samsun ilinde 7-14 yaş arasındaki çocuklarda demir eksikliği ve demir eksikliği anemisi sıklığı

Abstract

Objective: Iron deficiency (ID) and iron deficiency anemia (IDA) are among the most common public health problems in the world. This study was conducted to investigate the prevalence of iron deficiency and iron deficiency anemia in primary school children in Samsun city center. Methods: This study was conducted on a total of 403 primary school pupils aged between 7 and 14 years. The children in the study were divided into cities, suburbs and villages according to their settlements. Blood samples were taken for routine hemogram analysis, serum iron, iron binding capacity and serum ferritin levels during school visits. Results: A total of 403 healthy children, including 172 (42.7%) male and 231 (57.3%) female pupils were included in the study. The mean age of our cases was 10.3±2.1 years. 7-11 years old and 12-14 years old. In our study the prevalence of iron deficiency anemia was 9.4% (n=38) and of iron deficiency was 28.5% (n=115). According to the age groups, the prevalence rates of iron deficiency anemia were found to be 6.6% (n=18) and 15.5% (n=20) in the age groups of 7-11, and 12- 14 years (p 0.05). Iron deficiency anemia was detected more frequently in the suburbs (p 0.05). Conclusion: Iron deficiency and iron deficiency anemia continue to be a public health problem for our country. It is necessary to take preventive measures and carry out large-scale studies.

Özet

Amaç: Demir eksikliği (DE) ve demir eksikliği anemisi (DEA), gelişmemiş/gelişmekte olan ülkelerin en önemli halk sağlığı sorunlarından biridir. Bu çalışma, Samsun il merkezinde ilköğretim okul çağındaki çocuklarda DE ve DEA sıklığının belirlenmesi amacıyla yapıldı. Yöntem: Bu çalışma, ilköğretim okullarında öğrenim gören 7-14 yaş aralığındaki toplam 403 çocuk dahil edildi. Çalışmaya alınan çocuklar, yerleşim yerine göre, şehir, varoş, köy olarak gruplara ayrıldı. Daha sonra okul ziyaretleri yapılarak rutin hemogram analizi, serum demiri, demir bağlama kapasitesi ve serum ferritin düzeyleri için kan örnekleri alındı. Bulgular: Çalışmaya 172 (%42,7) erkek, 231 (%57,3) kız olmak üzere toplam 403 çocuk dahil edildi. Olgularımızın ortalama yaşı 10,3±2,1 yıl idi. Çalışmamızda, DEA prevalansı %9,4 (n=38), DE prevalansı %28,5 (n=115) olarak saptandı. Yaş gruplarına göre değerlendirildiğinde, 7-11 yaş arasındaki çocuklarda DEA prevalansı %6,6 (n=18), 12-14 yaş arasında %15,5 (n=20) saptandı (p 0,05). Demir eksikliği anemisi varoşlarda daha sık şekilde saptandı (p 0,05). Sonuç: DE ve DEA anemisi ülkemiz için bir halk sağlığı sorunu olmaya devam etmektedir, o nedenle koruyucu önlemlerin alınması ve geniş ölçekli çalışmaların yapılması gereklidir.