OUR INDICATIONS FOR EXTERNAL FRONTAL SINUS SURGERY IN THE LAST 10 YEARS

Abstract

Objective: Endoscopic sinus surgery has been progressing for the last 30 years to begin to be used for treatment for a variety of sinus disorders. Indications for external sinus surgery have decreased in the meantime. We aimed the investigate the areas of use of external frontal sinus surgery in our time. Methods: Files of patients who underwent external frontal sinus surgery between January 2008 and December 2017 in our department were examined retrospectively. Age, gender, indication for surgery and type of surgery were noted. Indications for surgery and numbers of surgery per year were also investigated. Results: There were 18 cases who underwent external frontal sinus surgery in the last 10 years. The age was 42±20(14-84) years. The most common indication was frontal sinus osteoma(38.8%) followed by mucocele (27.7%). Infectious indications such as osteomyelitis(16.5%), intracranial complication of frontal sinusitis (5.5%), and neoplasia such as inverted papilloma(5.5%) and hemangiopericytoma(5.5%) were the other indications. The most common type of surgery was osteoplastic flap(72.2%) followed by trephination(22.22%) which was performed most recently 7 years ago. The frequency of surgery was 0-4 cases/year. 61.11% of cases underwent surgery combined with intranasal endoscopic surgery. Conclusion: Unability to reach with endoscopy, previous failure with endoscopy and distorted anatomy due to previous surgery may necessitate external approaches. External frontal sinus surgery is still an important therapeutic modality.

Özet

Amaç: Endoskopik sinüs cerrahisi son 30 yılda hızlı bir gelişme göstererek birçok sinüs hastalığının tedavisinde kullanılır hale gelmiştir. Eksternal sinüs cerrahisi endikasyonları zaman içinde çok azalmıştır. Çalışmamızda, günümüzde eksternal frontal sinüs cerrahisinin kullanım alanlarını araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Kliniğimizde Ocak 2008 ile Aralık 2017 tarihleri arasında eksternal frontal sinüs cerrahisi uygulanmış olguların dosyaları geçmişe yönelik taranarak olguların cinsiyet, yaş, ameliyat endikasyonları ve ameliyatların türü not edilmiştir. Yıllara göre ameliyat endikasyonları ve ameliyat sayıları da incelenmiştir. Bulgular: Son 10 yılda eksternal frontal sinüs cerrahisi yapılmış 18 olgu bulunmuştur. Olguların yaşı 42±20(14-84) idi. En sık ameliyat endikasyonu frontal sinüs osteomu(%38,8) ve bunu takip eden mukoseldi(%27,7). Bunları osteomiyelit(%16,5) ve frontal sinüzit intrakraniyal komplikasyonu (%5,5) gibi enfeksiyöz nedenler ve inverted papilom (%5,5) ile hemanjiyoperisitom (%5,5) gibi tümöral nedenler takip etmiştir. En sık yapılan cerrahi girişim osteoplastik flep (%72,2) olmuştur. İkinci en sık yapılan girişim olan trepanasyon(%22,22) en son 7 yıl önce yapılmıştır. Olguların yıllık sıklığı 0-4/yıl arasında değişmektedir. Olguların %61,11’i intranazal endoskopik girişim ile kombine opere edilmiştir. Sonuç: Endoskopik yolla patolojiye ulaşılamaması, daha önceden endoskopik yolla tedavi başarısızlığı ve geçirilmiş cerrahi girişime bağlı bozulmuş anatomi durumunda eksternal cerrahi girişimlerin kullanılması gerekli olabilmektedir. Eksternal frontal sinüs cerrahisi halen önemli bir tedavi seçeneğidir.