ORBİTAL BLOW-OUT FRAKTÜRLERİNİN REKONSTRÜKSIYONUNDA KULLANILAN BİYOMATERYALLERİN POSTOPERATİF SONUÇLARININ KARŞILAŞTIRILMASI

COMPARISON OF PATIENT POST-OPERATIVE OUTCOMES OBTAINED WITH BIOMATERIALS USED FOR RECONSTRUCTION OF ORBITAL BLOWOUT FRACTURES

Çiğdem DEMİROĞLU YAKUT,Serdar DÜZGÜN,Ramazan Erkin ÜNLÜ,Necip CİHAN HASÇİÇEK

Abstract

Amaç: Orbital blow-out fraktürlerinin cerrahi tedavisinde; orbital içeriği yeterli olarak destekleyebilecek bir biyomateryalin uygun şekilde yerleştirilmesi ile orbita volümünün restore edilmesi esastır. Günümüzde bu amaçla pek çok otojen ve sentetik biyomateryalin kullanılması önerilmiştir. Bu çalışma; 4 farklı biyomateryalin postoperatif sonuçlarını karşılaştırmayı amaçlamaktadır. Yöntem-Gereçler: Kliniğimize maksillofasiyal travma ile başvuran 62 hastadaki 64 orbita taban defekti rekonstrükte edildi. Orbita taban defektlerinin rekonstrüksiyonu için 14 hastada iliak kanattan alınan kemik grefti, 19 hastada kulaktan alınan konkal kartilaj grefti, 15 hastada ultra thin porous polyethylene implant , 16 hastada titanyum mesh implant kullanıldı. Bulgular: Porous polyethylene implant kullanılan 15 hastanın ikisinde implant ekstrüzyonuyla karşılaşıldı. Bu grupta iki hastada kalıcı yukarı bakış kısıtlılığı ve vertikal diplopi görüldü. Kemik ve kartilaj grefti gruplarında ikişer hastada ve titanyum mesh grubunda bir hastada en uç noktadaki bakışlarda kalıcı vertikal diplopi izlendi. Titanyum mesh grubunda bir hastada implant çıkarılmasını gerektirmeyen enfeksiyon gelişti. Sonuç: Çalışmamızda konkal kartilaj grefti ve titanyum mesh grubunda komplikasyon oranı, diğer biyomaterallere göre oldukça düşüktür. Porous polyethylene implantın, postoperatif implant ekstrüzyonu, enoftalmus persistansı, kalıcı yukarı bakış kısıtlılığı gibi komplikasyonlara neden olması, orbita tabanı rekonstrüksiyonu için optimal bir biyomateryal olmadığını göstermektedir. İliak kemik grefti ise sıklıkla donör alanda şiddetli ağrı, hematom ve skar gibi komplikasyonlara neden olmakta ve alınması operasyon süresini uzatmaktadır. Bu nedenlerle çalışmamızın sonuçları doğrultusunda; 4 cm2 altındaki orbita taban defektlerinin rekonstrüksiyonunda konkal kartilaj greftinin, 4 cm2 üzerindeki defektlerde ise titanyum mesh implantın uygun biyomateryaller olduğu görüşündeyiz.

Özet

Purpose: In the surgical treatment of orbital blow-out fractures, it is essential to restore the orbital volume by proper placement of a biomaterial that can adequately support the orbital content. Many autogenous and synthetic biomaterials have been recommended for this purpose. This study aims to compare postoperative results of 4 different biomaterials. Materials and Method: 64 orbital floor fractures were reconstructed in 62 patients presenting to our clinic with maxillofacial trauma. For reconstruction of orbital floor defects, an iliac bone graft was used in 14 patients, a conchal cartilage graft was used in 19 patients, an ultra thin porous polyethylene implant was used in 15 patients and a titanium mesh was used in 16 patients. Results: An implant extrusion was observed in 2 of 15 patients in whom a porous polyethylene implant was used. Two patients developed upper gaze limitation and vertical diplopia at this group. Two patients each from the groups with bone and cartilage grafts and one patient from the titanium mesh group had permanent vertical diplopia in extreme gazes. One patient in the titanium mesh group developed an infection that did not require implant excision. Conclusion: In our study, the complication rate in the conchal cartilage graft and titanium mesh group was significantly lower than other biomaterials. Complications of porous polyethylene implant such as postoperative implant extrusion, enophthalmus persistence, permanent upward gaze restriction suggest that it is not an optimal biomaterial for orbital floor reconstruction. The iliac bone graft often causes donor area complications such as severe pain, hematoma and scar and prolongs the operation. For these reasons, in line with the results of our study; we believe that conchal cartilage graft is the most suitable biomaterial to use for orbital floor defects that are smaller than 4 cm2 and a titanium mesh implant is better for defects that are larger than 4 cm2.