VOICE THERAPY RESULTS IN PATIENTS WITH DYSPHONIA

Abstract

Objectives: In this retrospective study, voice therapy results of the patients diagnosed as dysphonia were evaluated. Materials and Methods: In this study 22 (13 maleand 9 female) patients who were diagnosed as dysphonia and who were undergone voice therapy between November 2016 and December 2017 after were enrolled to the current study. Direct/indirect voice therapy methods were applied at different time periods and intensites according to the dysphonia characteristics of the patients. To assess the results of therapy; vocal handicap index (VHI), maximum phonation time (MPT) and S/Z ratio were recorded before and after the therapy. In the statistical evaluations of the study results; descriptive statistical methods (percentage, mean, standard deviation) were used for interpreting the obtained data. To compare the measurements before and after the therapy "Wilcoxon Signed Ranks Test" was used. P <0.05 was considered as statistically significant. Results: The primary diagnosis of 22 patients who were enrolled to the study were as follows; 11 (50%) patients were diagnosed as vocal nodules (VN), 2 (9%) patients as with functional aphonia (FA), 3 (13.5%) patients as muscle tension dysphonia (MTD), and 6 (27.5%) patients as puberphonia (PP). Statistically significant differences (P <0.05) were found between the values of MPT, VHI and S/Z before and after voice therapies of VN patients. The post-therapy VHE and MFZ scores of the FA, MTD and PP patients were lower/higher compared to pre-therapy scores. Conclusion: It can be stated that voice therapy is an effective treatment method in patients with dysphonia. In the clinical setting, the MPT, VHI and S/Z ratio can be used to follow-up the effectiveness of voice therapy.

Özet

Amaç: Bu retrospektif çalışmada disfoni tanısı konan hastaların ses terapisi sonuçları değerlendirilmiştir. Gereçler ve Yöntemler: Bu çalışmaya; Kasım 2016-Aralık 2017 tarihleri arasında disfoni tanısı konularak ses terapisi uygulanan 22 hasta (13'ü erkek, 9'u kadın) dahil edildi. Hastaların disfoni özelliğine göre farklı süre ve yoğunlukta doğrudan/dolaylı ses terapisi yöntemleri uygulandı. Terapi sonuçlarını değerlendirmek amacıyla terapi öncesi ve sonrasında vokal handikap endeksi (VHE), maksimum fonasyon zamanı (MFZ) ve S/Z oranı kaydedildi. Çalışma sonuçlarının istatistiksel değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel metotlar (yüzde, ortalama, standart sapma) kullanıldı. Terapi öncesi ve sonrası elde edilen verilerin karşılaştırılmasında "Wilcoxon Signed Ranks Test" kullanıldı. P<0.05 istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen 22 olgunun primer tanıları şu şekilde idi: 11'i (%50) vokal nodül (VN), 2'si (%9) fonksiyonel afoni (FA), 3'ü (%13.5) kas gerilim disfoni (KGD), 6's ı (27.5) puberfoni (PF) olarak değerlendirildi. VN hastalarında ses terapisi öncesi ve sonrası S/Z, VHE, MFZ değerleri aras ında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p<0.05). FA, KGD ve PF hastaların ses terapisi sonrası VHE değerleri daha düşük, MFZ değerleri ise daha yüksekti. Sonuç: Ses terapisinin disfonili hastalarda etkili bir tedavi yöntemi olduğu söylenebilir. Klinik ortamda MFZ, VHE ve S/Z oranı ses terapisinin etkinliğini takip etmek için kullanılabilir